Bir Şey Ölüyor, Göremiyor musun?

Gerçek Zaman Yitirdiğin Zamandır

2012-01-22T12:46:00.001+02:00

Tutunmaya çalıştığın kalpler
Çoğu zaman kaygan olur
Düşüp durursun

Gerçek zaman yitirdiğin zamandır,
Bir türlü biriktiremediğin...

Posted via email from morg

Yağmuru Sevmeyi Öğrenemeyen Bir Kedi

2012-01-01T12:45:00.001+02:00

Ve anılar da durağandır aslında
Biten televizyon yanınının ardından ekranı kaplayan binlerce karıncanın aksine

Bazı şeylere canlı diyebilmek adına
Canlı olanlardan öldürmem gerekiyor.

Sonra...

Sonra,
"Doğanın kanunu" deyip geçiyorum.

Hayat,
Masanın üzerinde unuttuğum
Anahtarlar, fişler, fotoğraflar kadar unutkan

Yapışkan

Yazı da var üstelik

Ölsün
Ölsün Haziranı, Temmuzu, Ağustosu!

Ölsünler ki
Yağmur başlasın

Ama yine de

Sevemedim
Yağmuru sevmeyi öğrenemeyen bir kedi gibiyim.

Yağmayı sevebileceğimi sanmıştım sadece,
Belki de.

Onca yağmurluğun, şemsiyenin var olduğunu bile bile.

09_Leaving_Hope.mp3 Listen on Posterous

Posted via email from morg

Siktir Edilesi Olsun Olmasın Siktir Ediveriyorum [Onlar da Siktir Olup Gidiyorlar]

2011-11-12T22:18:00.001+02:00

Kullanılmış kulak temizleme çubuğu kıvamındaki silüetlere harcadığım vakte yanayım diyorum. Yanayım enine, boyuna, önüne, ardına. "Vah"lar ve "tüh"ler arasından farklı eşlikler seçeyim...

Olmuyor arkadaş!

Takınca uşankamı kafama, bende bir gülümseme. Ne poyraz kalıyor ne lodos. Bayramlarım ebedi, müziklerim özgün, vaktim bol, zihnim diri oluveriyor.

Siktir edilesi olsun olmasın siktir ediveriyorum. Onlar da siktir olup gidiyorlar.

"Ne salakmışım" diyesim geliyor.

Hatta bazen "ne kadar salakmışsın" bakışlarını çözümlüyor gibi oluyorum.

Takıyorum uşankamı kafama, altta salt don olsa da bende bariz bir gülümseme. Hani bir iki dişim yitik olsa daha sıcak, daha samimi mi olurum ayna karşısında, emn değilim.

Neyse arkadaş!

O vakit tenim buğday, gamzem derin, dingin debili kanım, üçüncü boyuttan ötesi, ziyadesi...

Yine de enselerinden yakaladığım bütün sokak kedilerini yüzlerine fırlatmak istiyor gibi oluyorum bazı bazı. Ciğerden gelen bir istek belli, mideden yahut lenf düğümlerimden...

Karşı koyamıyorum arkadaş!

Takıyorum uşankamı kafama, bırakıyorum kedileri enselerinden, baskıyla hudutları terk eden kırk tilkime kırk karga da ben hediye ediyorum.

Siktir edilesi olsun olmasın siktir ediveriyorum. Onlar da birer birer siktir olup gidiyorlar. Bazısı durumu geç anlasa da siktir olup gidiyorlar işte.

"Ateş semenderi yakmaz."
M. Ullmann "Die Natur- und Geheimwissenschaften im Islam"

Posted via email from morg

Boşluğa Rastgele Dökülmüş Harfler

2011-11-03T00:35:00.001+02:00

Boşluğa rastgele dökülmüş harfler
Yer yer anlamlı
Çoğu zaman anlamsız

Üstünkörü edebiyat

Hiçbir zamanı
Her zamana değiştiren harfler

Mevsiminden önce
Zamandan dakik

Boşluğa dökülmüş harfler
Bir yerden toplamaya başlamak

Bir sonraki hareket

Posted via email from morg

Taksidermi

2011-10-08T23:46:00.001+03:00

O kadar dağınık ki odam. Sanki içten patlamışım, duvarlara yağ yağ sürülmüşüm. Çıkmak bilmeyen lekeler hatıralarım, boya boya akmışım. Her bedenden giysilerim, her bedene bürünmüşüm. Işık açma kapama düğmem renk değiştirmiş, hep aynı yerine dokunmuşum, her gün aynı zaman diliminde. Buat kapaklarımla göz göze gelişimde, her seferinde, "keşke" diyorum. "Keşke gözlerimi örtseniz", rızam olmadan açılmış deliklerim nihayetinde.

"Kalbin içindeki bebek buruşuk ve topak topak."
Chuck Palahniuk "Ölüm Pornosu"

Camın hemen berisinde güneşlik, güneşliğin berisinde kısa tül perde. Güneşlik tülü koruyor, tül de beni. Uykuya daldığımda tülün delikleri üzerimde gofret gofret dokuluyor ay ışığını.

"Avanaklar özgürlüğü seçti. Ya sonra? Sonra çağlar boyunca zincirlerini özlediler. Dünya bu yüzden sefil anlıyor musun?"
Евгений Иванович Замятин "Biz"

İzleyebildiğim, izleyemediğim tüm filmler, asmaya cesaret edemediğim tüm afişlerim bir bir beni anlatıyor aslında. Okuyabildiğim, okuyamadığım, yarım bıraktığım kitaplar. Zaman zaman camın önünde bıraktığım. Sararıp soldurduğum. Rotasyon.

"Ertesi sabah, tekrar göl kenarına gitti. Boğularak intihar etmenin kolay olacağını düşünüyordu ama başaramadı. Tekrar su yüzeyine çıktığında ağzını sonuna kadar açtı, ciğerleri oksijenle doldu. Suyun içinde çırılçıplak durdu. Etrafında sadece kıyıdaki ağaçlar, sazlar ve gökyüzü vardı. Sonra çığlık attı. Takati kalmayana dek haykırdı, ölüme ve yalnızlığa ve acıya karşı haykırdı."
Ferdinand Von Schirach "Suç"

Bana yazılanlar, benim yazdıklarım. Odada her birinden ayrı bir esans var. Her birinin boğduğu hücrelerim belli. Domino taşlarından oluşmuş bir yol gibiyim odamda. Bir etki ve darmadağın her şey. Geçerken çarpıp düşürdüğüm onlarca fotoğraf gibi.

"Ben dünyaya ateş atmaya geldim. Eğer şimdiden tutuşmuşsa daha ne isterim?"
Luka Bap 12: 49-51

Kendi kendini sindirmeye adamış bir adam. Kendi kendini doldurmaya alışmış. Gözlerinde misketler, kablolardan damarlar, içinde oyuncak bıçağı ve plakları...

"Ve oradaki renkler yalnızca siyah ve beyaz olmalı, başkası değil."
H. G. Ginger "Necronomicon"

Ný_Batterí_(Live).mp3 Listen on Posterous

Posted via email from morg

sana kim öl dedi ki?

2011-09-22T22:41:00.001+03:00

sana kim öl dedi ki?
henüz bu yazı bile görmemişken...

09_Hello.mp3 Listen on Posterous

Posted via email from morg

Lost in Redemption

2011-09-12T21:32:00.001+03:00

I am a verb without a present form
Forced to fit virtually any sentence
Dripping from lips that were once warm
Fell apart with a sudden repentance

I am neither a pinch more than I was
Nor the ruins of I could ever been

I am a broken mirror, never shined
Tried to indulge itself with a spark
It is never too bright for a blind
And I have just come out of the dark

I am an empty heart without a web
Lost in redemption from a single beat

12_The_Dolls_Of_Boredom.mp3 Listen on Posterous

Posted via email from morg

beklediğim gece bu değil

2011-08-10T00:55:00.001+03:00

bu gece iyi boyanmamış sanki.

ne karanlığı karanlık,
ne sessizliği bölünemez.

ne en uzun gece bu
ne de en dayanıklısı:
çok kalmadan güne teslim olacak gibi

beklediğim gece değil bu.
bende açılan her delik için bir dilek tuttuğum gece sadece.

bu gece iyi terkedilememiş sanki

ne nöbeti nöbet
ne uykusunu feda edebilir

ait olduğum gece değil bu.
kendime ucuz masallar okuduğum gece sadece.

ne öldüğüne değer bir gece
ne gördüğüne...

03_Night.mp3 Listen on Posterous

Posted via email from morg

Ünlemin bölünmesi.

2011-07-21T22:44:00.001+03:00

Dünya oldukça narin aslına bakarsan. Üzerine kök salıvermiş ya da kök salmaya çalışan ne varsa bir vakit sonra ölüp gidiyor. Sonbaharları ne kadar az üstelik. Kışa teslim oluveriyorlar hemen. Vay gidene. Kar altında kalana. Kalacak olanlara.

Ruh dediğin de bir siyam ikizi kadar enterasan aslına bakarsan. Bir siyam ikizi kadar da sıkıcı aynı zamanda. Sonsuz bir beraberlik değil neyse ki onlarınki bu dünyada. Ünlemin bölünmesi, noktasının çizgisinden ayrılması. Çizginin düşüşü, noktanın olduğu yerde kalışı. İşte böyle -. Vay gidene. Çizgisi düşene.

Narin dünyanın güzel fontlu bir ünlemini düşün şimdi. Geride kalanlardan düşün. Kendin için düşün. Çocukluğundakileri düşün, az biraz daha büyüdüğün zamankileri düşün. "Mümkün olsaydı senin ruhunu da içime sokabilseydim ama bir kişilik işte" dediğin ya da diyemediğin birisini düşün. Şimdi bu dünyada olmayan birisini düşün.

Bir hak verilseydi sana, şimdi, şu an... Hangi gidenini (bu hayattan) geri döndürmek isterdin? Kimi geri getirirdin?

Bu gece bunu düşünüp uyursun belki.

Belki rüyan daha hatırlanır olur.

Bu şarkı senin için. Duyuyorsundur belki 42°02′N 35°09′E civarlarında bir yerlerde...

I'm_Looking_Forward_To_Joining_You,_Finally.mp3 Listen on Posterous

Posted via email from morg

yalnız şehirler seçmeye devam edeceğim

2011-06-26T00:30:00.002+03:00

her şeyin öyle ya da böyle bir hikayesi var
bir nedenden çıkmamış mı tüm savaşlar?
bir ben ait olamadım bir hikayeye
biraz oradan biraz buradan
durup dinlenecek bir yer bulamadım kendime
her gördüğüm yerin oldum
az ya da çok
ama hiçbir yerde kalamadım ölümüne
hiçbir medet umamadım

gönlümce şımaramadım

bu yüzden...

yalnız şehirler seçmeye devam edeceğim gitmek için
ne benim kadar olsunlar
ne de benimle mutlu
varlığım da yokluğum da bir olsun
gelişime açmasınlar güneş
giderken de yağmur dökmesinler ardımdan

biliyorum...

yine zaman gelecek
her şey, sen, ben, işte tüm bu yazılanlar silinecek
unutulacak
geriye bir tek yaptığım saçmalıklar,
yapamadığım gerçekler
ve yapmaya cesaret edemediklerim kalacak

çünkü ben sadece bunlardan ibaretim

13_Talijanska.mp3 Listen on Posterous

Posted via email from morg

Batan Geminin Son Malları Arasında Kaybolmaktasınız

2011-06-10T21:30:00.001+03:00

Hep "bu tepeyi de aşarsam eğer" tadında yaşamaktan koruk gibi tüm meyveleri hayatımın.
Buruk,
Mayhoş,
Endişesiz.

Ve şimdi çoğunuzu hayal meyal hatırlamaktayım.
Doğum günleri anımsatıcılarıyla hatırlanmaktasınız.
Acı ama gerçek.
Ne eksiğiniz var,
Ne de fazlanız.

En çok istediğim,
Belki de hiç olmamanız.

Nasıl olsa "biraz daha zamanı vardır" düşüncesiyle ertelenmekte dilden ırak kalan sözlerim.
Tedirgin,
Alıngan,
Bertaraf edilmiş.

Ve haraç mezat satışa çıkarttığım hatıralarım.
Batan geminin son malları arasında kaybolmaktasınız.
İlk ya da son.
Ne inanmışlığınız var,
Ne de inanılmışlığınız.

En çok istediğim,
Belli ki hiç olmamanız.

Posted via email from morg

dağılan şiir

2011-05-22T22:17:00.001+03:00

neden yekpare ki duvardaki aynam?
bir taş at, dağılsın

ne de olsa
her şey öyle ya da böyle dağılır

her düşünce dağılır

her renk suya düşer, dağılır

her birliktelik dağılır

kurşun girer, beyin dağılır

ben toplarım sen dağıtırsın

hücreler gibi
dağılırız

ebru suyuna düşen damla gibi
dağılırız

yere düşen cıva gibi
dağılırız

neden üzerimde yoğunlaşmış suzi bulutlar?
azıcık üfle, dağılsın

neden sayıca artmış beynimdeki tilkiler?
bir bağır, bir çağır, dağılsınlar

ama yapmazsın

sen benim için bir tek sen iken
ben senin için herhangi biri

10_Straumnes.mp3 Listen on Posterous

haliyle ben dağılırım
sessiz, soluksuz, iki ya da bin parça

önce ya da sonra
dağılırım

Posted via email from morg

"Bağlanmayacaksın" (Can Yücel)

2011-05-06T22:32:00.001+03:00

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne.

“O olmazsa yaşayamam” demeyeceksin.

Demeyeceksin işte.

Yaşarsın çünkü.

Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.

Çok sevmeyeceksin mesela.

O daha az severse kırılırsın.

Ve zaten genellikle o daha az sever seni,

Senin onu sevdiğinden.

Çok sevmezsen, çok acımazsın.

Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.

Çalıştığın binayı, masanı, telefonunu, kartvizitini,

Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.

Senin değillermiş gibi davranacaksın.

Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın.

Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.

Çok eşyan olmayacak mes

ela evinde.

Paldır küldür yürüyebileceksin.

İlle de bir şeyleri sahipleneceksen eğer,

Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin.

Gökyüzünü sahipleneceksin,

Güneşi, ayı, yıldızları…

Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak.

“O benim” diyeceksin.

Mutlaka sana ait olmasın istiyorsan bir şeylerin…

Mesela gökkuşağı senin olacak.

İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın.

Mesela turuncuya, ya da pembeye.

Ya da cennete ait olacaksın.

Çok sahiplenmeden, çok ait olmadan yaşayacaksın.

Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi,

Hem de hep senin kalacakmış gibi hayat.

İlişik yaşayacaksın.

Ucundan tutarak…

Can Yücel

01_Ashes_in_the_Snow.mp3 Listen on Posterous

Posted via email from morg

Her şey ve sen

2011-05-01T08:28:00.001+03:00

Küçük fotoğraflar serpiştirmiştin
Odanın dört bir yanına
Hep yanında olsunlar diye
Belli ki
Geçmişte neler olup bitmiş
Neleri sığdırmışsın sen
Şimdi yoksun
Anladım
Anladım
Gülmelerinin sınırlı oluşunun nedenini
Rüzgara karşı eşarbının bağlarını
Hep sıkı tutuşunun nedenini
Boğazında düğümlenenlerin
Çıkmasını engelleyişini
Özledim
Her sabah kapı aralığından
"Güle güle" dediğimde
Bana
El sallayışını
Hep iyi dileklerini
İnanamadım ya
Ondandır diyorum
Uyuyordur diyorum yine
Odandaki duvar saati çalışıyor çünkü hala
Tek avuntum bu
O gün "ben geldim" dediğimde
Gözlerinden geriye akan yaşlara
Çoğu şeyi anlatamayışına
Elini kaldırmak isteyişine
Ve akıp giden yıllarına
İnanamıyorum hala
Soğumana şahit oluşuma
Çukurda bekleyip
İlmekleri tutan ellerim
Aynı ellerimdi oysa
Bayram sabahları
Ellerini öperken
Ellerini tutan ellerim
Yanına uzanıp
"Anneye yardım" okurken
Seni tutan ellerim
Her bir kırıntı
Her bir iz
Her bir fotoğraf
Sanki gösterime girmemiş
Berrak bir film gibi şimdi
Her şey
Telefonun
Yatağın
Çarşafın
Odan
Ben
Sinop
Her şey ve sen
İnanamayacağım kadar
Yarım ve eksik şimdi

Posted via email from morg

yol çantası

2011-04-02T11:39:00.001+03:00

hala sevebildiğimi görmek şaşırtıcı
ellerime baktığımda hissedebildiklerim
ve aldatan güneş
er ya da geç batar
kuşlar uçar, ben yürürüm
"özgürüm" demeden önce hep bunu düşünürüm
kaç ruh sığar bana?
kaça kadar sayabilirim uyumadan önce?
bedenimdeki yaraların somut izleri
mor, kırmızı, yeşil renk geçişleri
fener alayı gibi bir cenaze
yaralı hatıraların izlerini görmek şaşırtıcı
ardıma baktığımda yok sayabildiklerim
ve tutarsız siyah
er ya da geç solar
kuşlar göçer, ben kalırım
"değişirim" demeden önce hep bunu düşünürüm
kaç yalan devirir beni?
kaça kadar çocuğum büyümeden önce?
düşümdeki odaların alelade geçitleri
kırık, dökük, kilitsiz giriş çıkışları
apar topar hazırlanmış bir yol çantası

Posted via email from morg

benden bir parça koparttım, bana ilk gülen çocuğa verdim...

2011-03-27T19:55:00.001+02:00

benden bir parça koparttım, bana ilk gülen çocuğa verdim, çocuğun kulaklarını çektim, çocuk ağladı, ben güldüm, çocuk parçama baktı, çocuk sustu, çocuk parmağıyla bana bir yol işaret etti, aradığım bir yol, bilinmeyen, en nihayetinde, her şey bittiğinde yeniden başlayacağım, yola düştüm, adımlar attım, bir kaplumbağa kabuğu buldum, içi boştu, gözümün tekini kıstım, diğeri açıldı, gözetledim yolu aralıktan, uzun bir yoldu, daha da uzun göründü, gitmeye kararım vardı, cesaretim yoktu, bir parça daha koparttım, bana ilk havlayan köpeğe verdim, köpeğin kulaklarını sevdim, köpek inledi, ben uludum, köpek beni kokladı, köpek havladı, köpek yanıma yanaştı, aradığım bir sıcaklık, eksik olan, öyle ya da böyle, her şey bittiğinde yeniden başlayacağız, yola düştük, adımlar attık, bir kırık ayna bulduk, kenarları törpülenmemişti, parmağımı gezdirdim, parmağım kesildi, gözetledik kesiğin kanayışını, yavaş bir akıştı, daha da yavaşladı, kanamayı canım istiyordu, kanatacak sebep yoktu, bir parça daha koparttım, bana ilk inanan insana verdim, insanın yüzüne tükürdüm, insan güldü, ben ağladım, insan parçama baktı, insan kustu, insan kasıklarının üzerinde bir deliği işaret etti, bilmediğim bir yer, sahip olmadığım, bağlanmadığım, her şey bittiğinde yeniden başlayacak, köpeği ısırdı, kaşlarımı çattım, bir ıslık çaldım, köpek havladı, insan bağırdı, bir ıslık daha çaldım, köpek havladı, insan bağırdı, hepimiz birer parça kopardık kendimizden, yedik, ben havladım, köpek ağladı, insan ıslık çaldı, ben ağladım.

Posted via email from morg

Sırf bir iki yankı daha bırakabilmek için oralarda bir yerlerde

2011-03-21T21:42:00.001+02:00

Düşlerimizi yüklediğimiz gemiler bu limanı terk ederken el sallamıştık
Aynı ellerle güneşi batırmıştık
Ve aynı ellerle dua etmiştik bir daha doğmaması için
Doğmamıştı
Bir kez olsun bizi kırmamıştı zaten doğa,
Gece,
Gündüz,
Zaman...

İstediğimizi yaptırmıştık az buçuk
Az buçuk hislerimizi yıpratmıştık
Yorumlarımızı törpülemiş,
Yorgunluklarımızı gizlemiştik
Sırf bir iki nefesi daha inatla alabilmek,
Sırf bir iki dakikayı daha sıradanlıktan soyabilmek için.

Bahislerimizi koyduğumuz savaşlar gerçekliğe dökülürken ağlamıştık
Ağlamıştık boş caddenin ortasında eksik kalan yerlere
Ve ağlamıştık bir daha kurumaması için
Kurumamıştı
Bir kez olsun bizi kırmamıştı zaten yağmur,
Fırtına,
Soğuk,
Ankara.

Gözümüzü kırpmamıştık zamanı öldürmek için
Zamanı öldürmek için sallanmıştık
Ayaklarımızı kaldırmış,
Ellerimizi bırakmıştık
Sırf bir iki defa daha sıkılıp patlasın diye odacıklarımız,
Sırf bir iki yankı daha bırakabilmek için oralarda bir yerlerde

Posted via email from morg

Eis Vivo Qui Me Amant

2011-03-03T06:03:00.001+02:00

Savaşırken vurulmak yutulmak demektir.
Ya geçmiş tarafından.
Ya da gelecek.

Hayat ise... Savaşın ta kendisi.
Soğuk ve sıcak.
Pazar günü ile sonlanan,
Ertesi ile başlayan fasit bir çelenk.

Pazar günleri cenaze töreni gibidir.
Ertesi ise doğum günü.
Bir kavrama hiç gerek yok aslında.
Topu topu yedi gün.
Yedi bilindik, tahmin edilebilir gün.
"Bir kelebeğin yaşamı."
Denmeliydi.
En azından tekdüzelikten daha uzak.
Düzenden de.

Düzende ansızın biterken sevmeler,
Ansızın biterken nefret etmeler düzende,
Savaşıp boğuşurken tekdüzelikle,
Çoğu zaman insanı kendine getiren şey
Bardağın kırılmasıdır,
Saatin durmasıdır,
Telefonun sesidir mesela.
Beklediğin tonda çalmaz ya canına yandığımın telefonu.
Ya da hiç çalmaz aslında.
İşte o zaman geriye bir tek sen kalırsın.

Bazen de geriye an-ne kalır, ba-ba kalır.
Telaffuzu erken kelimeler.
Vurgusuz, iki heceli.
İronik.
Tanrılarımız.

Hand_Covers_Bruise.mp3 Listen on Posterous

Posted via email from morg

Bugün raflarda yalnızlık vardı yine

2011-02-27T23:08:00.001+02:00

Bugün raflarda yalnızlık vardı yine
Yine ucuz, hep ucuz
En kolay alınan
Bedelsiz hatta
Ankara'da yalnızlık vardı yine bugün
Benim yalnızlığım
Tanıdık, eski, bildik yalnızlık
Caddelerde
Binalarda
Tutuşan ellerde
Sigara tutan ellerde
Dua eden ellerde
Yalnızlık vardı hep
Bebeğini emziren annede
Baba tokadını yanağında hisseden çocukta
Sokak çocuklarında
Hep yalnızlık vardı
Ankara seni, beni, onu avutmaya çalışıyordu yine
Pür telaş içinde
O da yalnızdı oysa
Gizlenen tüm yalnızlıklar ortaya çıkmıştı bugün yine
Yağmur akıtmıştı bütün derme çatma boyaları
Seslenen her ağızda
Boyası akmış her gözde
Kedisinden yoksun her ağaçta
Yalnızlık vardı
En dumanlı
En puslu
En düşman haliyle
Yalnızlık kaplamıştı yine
Bugün laflarda yalnızlık vardı yine

Posted via email from morg

Adem de olmamıştı ki...

2011-02-16T11:08:00.001+02:00

Uzaylı arkadaşımız eksik parmaklarını hayvanlara doğrulttu. Kıpırdamayan ağzından değil, karnından bir yerden geliyordu ses. Biz anlamıyorduk dediklerini önce. Sonraları anlar oluyorduk. Korku, telaş kalmamıştı bizde artık. Dayanacak hal de. Kızlar oğlan olmuştu, oğlanlar kız. Kimimiz ağlıyor, kimimiz gülüyorduk.

Son sorusu hayvanlara geldi uzaylı arkadaşımızın:

"Siz aşık oluyor musunuz?" (Soru yankılandı boşlukta, içimizde... Ne biçim bir soruydu öyle?)

Bütün hayvanlar sustular. Daha sonra senkronize bir ekip gibi kafalarını bir sola bir sağa çevirdiler. Koro halinde "H.A.Y.I.R." dediler.

"Bizim isimlerimizi Adem vermişti. Biz aşık olmayız. Adem de olmamıştı ki."

Soruyu neden sorduğunu unutmuş gibiydi uzaylı arkadaşımız. Hayvanları sevdi. Hayvanları daha mantıklı buldu.

Biz küçümsenmiş, ezilmiş, üzülmüş ve utanmış tavırlarımızla birbirimize baktık. Etrafta utancımızı saklayacak ne bir incir yaprağı vardı, ne de bir örtü. Uzaylı arkadaşımız ve hayvanlar için bunların hiçbirine gerek de yoktu aslında. Hepimiz lal kesilmiştik.

Bizimkiler kocaman bir uzay gemisine bindiler.

Biz bakakaldık.

Onlar dağın üstüne konuçlanmış uzay gemisinden bize güldüler. Uzay gemisi hareket ederken de el sallayıp dil çıkarttılar.

Hayvanlar dile geldi:

"Siz aşık oldunuz. Hem de her şeye. Tekrar etmeyi sevdiniz siz."

Download now or listen on posterous

17_Baboon_Rape_Party.mp3 (3843 KB)

Posted via email from morg

nasıl da bitiyor en sessiz kalmak istemediğim zamanlarda şarkılar

2011-02-09T23:29:00.001+02:00

nasıl da bitiyor en sessiz kalmak istemediğim zamanlarda şarkılar
nasıl yansıtıyor en hafif izlerimi bile aynalar
ve ben nasıl yavaş yavaş bir kalıntı haline geliyorum?

nasıl da doğuyor en karanlıkta kalmak istediğim zamanlarda gün
nasıl hatırlanmak istiyor en unutulası anda bile dün
ve ben nasıl basit bir iki alıntı haline geliyorum?

geniş çaplı dönme dolaplar dönüyor ardımdan belki de
belki de tüm düşündüklerim benim kendi dolaplarım
kilitlerini kırdığım, kapakları yitik dolaplarım
altı üstü saçma sapan bir iki cümleden ibaret dünyam

nasıl da siniyor en issiz kış gecelerinde korku üzerime
nasıl kurtulmak istiyor kanım damarlarımdan
ve ben nasıl silinmez görünmez bir hayalet haline geliyorum?

nasıl da vuruyor en ilerlemek istediğim dakikalarda yüzüme rüzgar
nasıl koparmak istiyor en dingin sularımı dalgalar
ve ben nasıl yırtık okunmaz bir miras haline geliyorum?

kırık dökük çocuklar dönüyor etrafımda oyun oynar gibi belki de
belki de tüm inandıklarım benim kendi oyunlarım
kurallarını bozduğum, bitişleri eksik oyunlarım
altı üstü saçma sapan bir iki renkten ibaret hayallerim

Posted via email from morg

sen uyurken ben uyumazdım

2011-01-25T00:16:00.001+02:00

sen uyurken ben uyumazdım
seni izlerdim
seni ezberlerdim

sen uyurken ben aynaya bakardım
olmadığını düşünürdüm
var olmadığını düşünürdüm

sıktığım avuçlarımı aynaya vurduğumu düşünürdüm
aynanın yavaş yavaş kırılışını
ellerimin yavaş yavaş kanayışını...

bir ömürlük kelimelerin bir anda uçuşunu izlerdim
nefesimin bittiğini düşünürdüm
sonra yere düşüşümü

sen uyurken ben uyumazdım
seni okurdum
seni yazardım

sen uyurken ben kapıya bakardım
gittiğini düşünürdüm
terk ettiğini düşünürdüm

sıktığım dişlerimi birer birer kırdığımı düşünürdüm
dişlerimin birer birer halıya düşüşünü
ağzımın yavaş yavaş kanayışını...

bir ömürlük gözyaşının bir anda akışını izlerdim
rengimin solduğunu düşünürdüm
sonra sessiz kalışımı

sen uyurken ben uyumazdım
seni dinlerdim
seni anlardım

sen uyurken ben pencereye bakardım
uçtuğunu düşünürdüm
kanatlanıp uçtuğunu düşünürdüm

sıktığım pervazı yavaş yavaş bıraktığımı düşünürdüm
tüylerimin birer birer kopuşunu
ağırlığımın yavaş yavaş yitişini...

bir ömürlük özgürlüğün bir anda bulanışını izlerdim
cesaretimin tükendiğini düşünürdüm
sonra korkmaya başlayışımı

Download now or listen on posterous

Bulut_Cocuk.mp3 (9683 KB)

Posted via email from morg

Tüm Bunlar Bir Çırpılık Çünkü

2011-01-03T09:53:00.001+02:00

Yeniden dirilmek için çok da düşünmeye gerek yok
Kendini öldürmek için de
Ya da kendini baştan yaratmak için
Ya da kendinden başkalarını yapmak için
Tüm bunlar bir çırpılık çünkü

Bir kibritin alev alması için gereken zaman
Ya da bir kağıdın dili kesmesi için
Ya da bir yaşın gözden düşmesi için
Topu topu bu kadar zaman işte gerekli olan

Tanrı fırçasını alıp bulaştırsın diye beklemeye gerek yok
Kendine renk vermek için de
Ya da kendini karartmak için
Ya da karabataklığından utanmamak adına alnına biraz beyaz çalmak için
Tüm bunlar bir çırpılık çünkü

Sürülmüş bir kurşunun silahı terk etmesi için gereken zaman
Ya da bir ciğer nefesin bedenden çıkması için
Ya da bir fotoğrafın ortadan yırtılması için
Topu topu bu kadar zaman işte gerekli olan

Yeniden başlamak için birinci ayın birinci gününe gerek yok
Bir gecenin ardından sabahı çağırmak için de
Ya da sabahı kendin boyamak için
Ya da korktuğun geceler boyu sessiz sessiz haykırmak için
Tüm bunlar bir çırpılık çünkü

Boşa düşen sevmelerin uçması için gereken zaman
Ya da kışa aldanan tomurcukların donması için
Ya da boğazının düğümlenmesi için
Topu topu bu kadar zaman işte gerekli olan

Download now or listen on posterous

Milk_And_Honey.mp3 (3577 KB)

Posted via email from morg

bir savaş çıkmalı ikimizin arasında

2010-12-27T03:46:00.001+02:00

seni unutmak için
senden nefret ettiğim anları kurgulamaktan başka bir yol olmalı

bir savaş çıkmalı mesela
ikimizin arasında

kurşun asker de olabilirim pekala
ve nasılsa askerin türlüsüne yorulmak yakışmaz
tanımlı değildir ya savaşın molası

benim savaşım da seninle
yüzüm gözüm boya pas
hazırım

hazırdım da zaten
ama...

balonların camdanmış
fark edemedim
iğnelerim kırıldı birer birer

bütün iğnelerim kırıldı
bütün iğnelerim kırıldı

kanatlarım kırıldı
uçabilmek ne mümkün şimdi

ben de yere indim artık bak

haydi gel şimdi
uslu uslu
usul usul

ben de yere indim artık bak

benzin ıslakmış
fark edemedim
alevlerim söndü birer birer

bütün alevlerim söndü
bütün alevlerim söndü

gözlerimin feri söndü
görebilmek ne mümkün şimdi

ben de ışıkları söndürdüm artık bak

haydi gel şimdi
uslu uslu
usul usul

ben de ışıkları söndürdüm artık bak

evet, evet
aynen böyle olmalı

bir savaş çıkmalı
ikimizin arasında

ardımızdan gelenler
kanlı tarlalar
kırık dökük suratlar
yanmış saç telleri
erimiş plastik kalpler
köpeklerin isyan ettiği etler
bulmalılar

ancak o zaman
dinebilirim

Download now or listen on posterous

08_Frankfurter_(Outro).mp3 (712 KB)

Posted via email from morg

Aynı İklimin Çocukları

2010-12-22T00:16:00.001+02:00

Kovadan dökül ağır ağır yine
Mürekkebi bitmiş duygularla imzalanmışken
Ne sevap sunmasını bilirsin
Ne günah ekmeyi
En safi kısımlarından kesilmişsin tulumun
Yorumun kadar özgün
An kadar ani

Önce dinle yine
Sonra dinlet
Yarala kendini gerekirse
Hatta karala.
Bir duvardan diğerine vur, çırpıl!
Pespaye!
Kir dediğin herkeste var
Leke de...

Kalanlardansın sen de
Kabul et
Bölümlerden kalansın
Elde var bir
Elde var iki
...
Sonrasını sen de biliyorsun
Aynı iklimin çocuklarıyız her nasılsa

Kirlerinden arın avuç avuç yine
İçi geçmiş yüreklere çiy çiy düşmüşken
Ne yalan düzmesini bilirsin
Ne doğru akmayı
En mai kumaşından yırtılmışsın göğün
Yanık kadar belirgin
Nam kadar ussuz

Önce öl yine
Sonra öldür
Doğur kendini gerekirse
Hatta büyüt.
Bir kucaktan diğerine sığın, yaslan!
Sırnaşık!
Dürtü dediğin herkeste var
Güdü de...

Susanlardansın sen de
Kabul et
Konuşmadan susansın
Önün
Arkan
...
Sonrasını sen de biliyorsun
Aynı yere saklananlardanız her nasılsa

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

I can count your bones so you can count on me.

2010-12-11T11:02:00.001+02:00

I can count your bones
So you can count on me
I am your devoted deaf
That leaves you no option to mute me
Anyway... Mute me.
Bully me.
That's how I become forgotten.
But don't forget:
Hair grows on almost every skin
I don't like your skin anymore
Swollen, bruised, old and greasy
I might be considered as hollow
Or you might even label me 'stereotypical'
Just know that I am adrift
Like Rumpelstiltskin without any grim
Without any brothers gone to war
Just lost in war
A war that never ends
A fire between us.
But don't forget:
Glories are not glued forever.
They are forced to fall apart.
Remember Pluto, remember its dismissal?
Relentlessly, unfairly and obliviously
Like a suicide on a cold winter's day
I bet you want to scream 'mayday'
At least some of your cells want to
Well... I want you to...
That's how I stay alive
Nobody left me a box full of little things
Before they went away
That's why I try to stay alive
Let me count your bones
So you can count on me.

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Hep Aynı Yerde Dik Durmaktansa...

2010-11-29T23:32:00.001+02:00

Hangimiz? / Which One of Us? by NMA (deviantART)

"Beni hiç süslemediler" dedi çam ağacı.

Çocuk cevap verdi: "...ama önce seni kesmemiz gerekir süslemek için."

"Kes o halde" dedi çam ağacı, "hep aynı yerde dik durmaktansa..."

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Çünkü Sen de Benim Gibi Az Biraz Etsin

2010-11-26T08:50:00.001+02:00

[Biraz öksürük, bir iki kez üst baş çekiştirme, yutkunma ve benzeri rutin ama nedensiz bir takım hareketten hemen sonra]

Derya Arbaş'ın gözlerindeki ifadeyi de unutabilmiş değilim aslına bakarsanız. Sharon Tate kadar olmasa da söyleyecekleri vardı gibi geliyor bana hala. Özellikle sonbaharın renklerini ıkına ıkına düşüremediği şu zamanlarda. Dinlediğim şarkılar bile zaman zaman bunaltıyor beni, okuduğum cümleler ne yapsın? Kahvaltımı yoğurtla yapmaya başladığımdan beri kar bile artık eskisi kadar çekici gelmeyecek gibi geliyor ya... Yeni her şey beyaz gibi, eskiyenler de beyazlaşıyor. Bekleyip göreceğim, geç gelen kışı ne kadar özlemişim, ne kadar özlememişim.

Bu kışı da bir önceki kışı beklediğimden daha fazla endişeyle, korkuyla, hayretle beklediğimi sanıyordum ki yanılmışım. Öyle düşünüyordum çünkü hayaletlere, hortlaklara, öcülere inanılmaması gerektiğini söyleyen ama yine de görünmez, bilinmez varlıklara inananların ortasındayız. Tapma gücü olmasa da kurbanı pek iyi seçen ve eden; cadısı olmasa da aydınlarını yakan, katleden, öldüren bir karışımın ortasındayız. Pagan kökenleri çok eskide kaldı diyenler... Lafım size, bir daha düşününüz. Çok da uzaklarda değiliz. Sadece sonbahar geldi de geçiyor, durum bundan ibaret. Bu kış ne yanacak belli değil.

Kış dedim, kar dedim ve inanın bana beyazı da en az siyah kadar sevdim. Yeminle. Ama o tatmin olmadı. Kendine is çaldı, toz çaldı, kir çaldı. Siyah olmak için özendi, olamadı. Lekesi göründü bana hep, ya da ben onun kadar saf olamadım. Bu konuda bir fikrim yok. Hoş, fikir üretmek de eskidendi. Şimdi tüketilecek o kadar çok şey var ki. Zaman bunların en başta geleni.

Kış gelecek de ne olacak? Arması sökük, düşmek üzere olan militer bir varlık mı yoksa çoktan düşmüş bir melek mi kurtaracak beni? Bir de tüm bunların yanında ben de düşsem ya, boylu boyunca yatsam uzansam karlara...

Önce sonbaharı tüketeyim ama. Renklerini henüz farklılaştırmadı o bile. O da artık çok iyi biliyor kimin çocukları olduğumuzu. Oduncunun, onun ya da bunun. Ne fark eder? Giderken ekmek de atsan taş da atsan öyle ya da böyle, önünde ya da sonunda yolunu buluyor bir şekilde insan.

Son bir şey daha var. Sonbahar bitmeden, kış gelmeden parmak izine sahip çıkmalı insan diye düşünmek istiyorum kezaözellikle sonbahar bitip kış geldiğinde her foyası meydana çıkıyor insanın. İşte o zaman yazı da yazmış olsan, herhangi bir mürekkep şişesini de kapatmış olsan fark etmez. Parmakları lekeli insan kurbanının kanının bulaştığı kadarıyla yarı suçludur en azından.

Bu durumda:

Allah kabul etsin...

Çünkü sen de benim gibi az biraz etsin.

Download now or listen on posterous

Ne_Me_Quitte_Pas.mp3 (8478 KB)

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Hmong Ani Ölüm Sendromum

2010-11-07T00:23:00.001+02:00

Beklersin ki o da senin gözün olsun
Kulağın olsun
Dilin olsun

Beklersin ki lafta değil özde olsun

Beklersin ki gerçekten gerçek olsun

Boşuna beklersin

Boşuna düşlersin

Yarım iken tam olsun diye düşlersin
Güzel bir söz belki yarın diye düşlersin
Ya da bir hatıra

Düşlersin ki oyununa eş olsun

Düşlersin ki sonsuza dek yanında olsun

Boşuna her gece aniden ölürsün

Ölürsün

Bugün varsan yarın yoksun onun için

Bilirsin

Topraktan olan çamurla
Küllerden olan çamurun farklı olduğunu
Blirsin

Sokakların çoğunu yalnız,
Gecelerin çoğunu sessiz geçirdiğini
Bilirsin

Bilirsin ama yine de ses etmezsin...

The Ultimate Revolution by NMANMA

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Gibi

2010-10-16T22:11:00.001+03:00

Ne sen benim dünyama renk kat
Ne de ben senin dünyandan renk çalayım
Oturalım birbirimizin omuzlarına
Melekmişiz de insan olmuşuz gibi
Dün varmışız da bugün yokmuşuz...

Ne sen gerçeği görmekten kaçın
Ne de ben hayal kurmayı bırakayım
Silelim birbirimizin suratlarını
Resimmişiz de tuval olmuşuz gibi
Dün çocukmuşuz da bugün büyümüşüz...

Ne sen beni önemliymiş gibi göster
Ne de ben sana muhtaç olayım
Bilelim birbirimizin gerçeklerini
Duvarmışız da yerle yeksan olmuşuz gibi
Dün parlamışız da bugün solmuşuz...

Ne sen benim ardımdan yürü
Ne de ben sana bağ olayım
Duralım birbirimizin uzaklarında
İyiymişiz de kötü olmuşuz gibi
Dün cesetmişiz ve bugün çürümüşüz...

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Tehdit: Beni Lanetimden Uyandırmayın

2010-10-06T21:56:00.001+03:00

Çoğunuzu taşıyamıyorum artık. Öyle ki uzağımda bile olsanız varlığınız beni sürekli endişe, paranoya ve huzursuzluk makamlarına itiyor. Belirli belirsiz bunu belirtiyorum ama olmuyor. Ya anlamazdan gelmek huyunuz ya da benim sınırlarımı ne kadar daha sınayabileceğinizi görmek istiyorsunuz.

Yapmayın.

Can sıkıcı olurum, canınızı sıkarım.

Canınız biter.

O an bitersiniz, beklenmedik.

Geriye dönüp baktığımda pek "keşke" ile cümle kurmuşluğum yok ama kurasımı getirdiniz. Aklımda kurdukça artık tiksinerek bakmıyorum bu cümlelere. Uyuyor "cuk" diye hatta bazıları.

Ben, aklım, kimyam ve "keşke"lerim...

İçinizden bazıları daha da ıstakoz. Zor ölen cinsten. Adını duymak bile istemediğim cinsten.

Herhangi bir türle yakınlaşırım, üçüncü türden yakınlaşmalar bile ama ufkumdan geçmesine tahammül edemeyeceklerim var.

"Nereden delsem, ne yapsam, ne etsem de bir yerden sıvışsam" diye çabalayanlar.

Bilindik, beklendik ama miadı dolmuş hareketler yapanlar.

Otuz küsür dişinize, kirli dilinize inananların sayısı azaldıkça saracak başka yerler aramayın. Bazı alanlara girmeye çalışmayın.

İnletirim sizi.

Basit ve bilindik minör akorlar gibi ağlatırım.

İster tehdit ister uyarı olarak algılayın ama ne yapın ne edin beni lanetimden uyandırmayın.

Bir adım atıp beni bunlara yazmaya zorladıysanız usul usul adımınızı geri atın hiç vakit kaybetmeden. Unutmayın, her adımın bir geri adımı vardır. Öyle ya da böyle. Atın geri adımlarınızı, bekliyorum... Bir sonraki döngü adımında hala aynıysa olan bitenler bu defa hiç çekinmeden açık seçik küfürlerime maruz kalırsınız. Kaçacak delikleriniz tıkanmış olur ve ortalıkta kalırsınız.

Unutmadan... Ne yaparsanız yapın, kim olursanız olun, bana asla yalan söylemeyin ve beni salak yerine koymayın. Beni uyutmaya çalışmayın.

Pollyanna'nın mektubundaki gibi "herkese yığınla sevgilerle" kapanışyla bitirmek isterdim aslında ama olmuyor.

Bana uymuyor.

Uyar gibi yapamıyorum.

"Hepinizin canı cehenneme" demek daha doğru geliyor, daha derin nefesler alabilerek uyuyorum.

Zaten yeni bir bölüme başladığımda hiçbiriniz hiçbir şekilde orada olmayacaksınız.

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Kokuşmuş Bir Fantezinin Köleleri

2010-09-22T21:12:00.001+03:00

Geçmiş aklıma geldi bugün eve doğru yürürken. Nasıl da aklımdan uçuruvermişim unutmuşum. Utandım. Ailecek daha mutlu olduğumuz günleri hatırladım mesela. Daha azıyla daha yaratıcı olup mutlu olduğum günleri. Hafta sonlarında annem ve babamın elinden tutup dolaştığımız Ankara da yok. Alışveriş merkezleri var. Donuk ve hepsi bir arada. Ellerimizde renkli renkli kartlar, trik geçiriyoruz, trak geçiriyoruz. Ödeniyor. Ödüyoruz. Mağaza sahiplerinin sahte cümleleri ya var ya yok. Heyecanlarımın büyük bir kısmı da açıkta bırakılan tentürdiyot gibi uçup gitti haliyle. Şimdi ne bana faydaları var, ne de benim elimden çok bir şey geliyor. Evde yapılan doğum günü pastalarını. Elde örülen kazaklarımı. Panda dondurmanın ilk çıktığı dönemleri bile hatırladım. Her şeyi bir başkası silip götürüyor. Buldozer gibi. Unufak. En ufak bir hatırası kalmayana kadar silip götürüyor. Canlı olsun, cansız olsun fark etmiyor.

Cırt cırtlı ayakkabılarım haşat olana kadar giyerdim ya. Ne olurdu ki? Ne fark ederdi? Herkesin ayakkabılarının uçları aşınırdı. Bir iki şort, bir iki gömlek ve bir askı. Ben bunlardan ibarettim işte. Şimdi nasıl giyineceğime bir önceki gece yatmadan önce izlediğim film ya da yatmadan önce dinlediğim şarkı karar veriyor. Her şey öylesine erişilebilir oldu ki. Korkuyorum.

Kasetlerimi hatırladım bir ara. Bir türlü istediğim berraklığa ulaşamayan o boğuk sesi özledim. Şarkı başına gelebilmek için bir ileri, bir geri sarışlarımı hatırladım. En sevdiğim kasetlere zeval gelmesin, üstüne başka kayıtlar yapılmasın diye hemen köpek dişimle üstteki tırnakları kırışım geldi aklıma. Arkadaşımın kaset kağıdını açıp bir türlü olması gerektiği şekilde geri katlayamayışını hatırladım. Güldüm. Şimdi çift tıkladığım mp3 dosyası bir saniye içinde çalmaya başlamadığında nasıl da sinirleniyorum oysa ki. Sabırsız olmuşum, anladım.

Apartmandaki komşularımızı hatırladım. Bir "günaydın" ve bir "iyi akşamlar"dan çok daha fazlasını duyduğum ve duyurduğum komşularımızı. Oysa etrafımdaki insanların çoğu izole olmuşlardı bugün. Sağır, dilsiz, üç maymun... Hep maymun... Kim daha blasé anlayamıyorum bile. Bir gün önce de böyleydi, yarın da böyle olacak.

"Akün Sineması"nı hatırladım. Sinemaya gitmeden önce en az bir hafta önceden heyecanlanışımı, hazırlık yapışımı. Annemin giderken yanıma verdiği suyumu, evde patlatıp torbanın içine koyduğu patlamış mısırları hatırladım. İki avuç patlamış mısırı aynı sırada benimle filmi izleyen, hiç tanımadığım diğer çocuklarla paylaşmamı hatırladım. Şimdi çoğu şeyim kişisel. Bana ait. Ödediğim için belki. Belki ödetildiğim için. Belki har vurup harman savurduğum için.

Haftalarca öncesinden hazırlandığım lunapark da yok artık. Heyecan kalmamış. Heyecan o aynalardaydı çünkü. Beni olduğumdan daha büyük ya da küçük gösteren aynalarda. "Mehmetçik Treni"ndeydi mesela heyecan. Ne metro treninde, ne hızlı trende ama o "Mehmetçik Treni"ndeydi. Lunaparkı turlayan o trende. O trenin atlı karıncalı vagonundaydı belki. Bir biletle tek bir şeyden çok daha fazlasının yapılabilmesiydi. En üzüldüğüm de Balerin teyzenin gidişi olmuştu ya. Yaş haddinden emekli edildi resmen kadıncağız.

Dikkat ettim de kışın da kat kat giyinmiyorum artık. Ne bere, ne atkı, ne eldiven. İstediğim yere en fazla onbeş dakikada ulaşabiliyorum. Kırmızı belediye otobüslerinin kapıları hemen açılıyor. Açılmazsa arkamdaki onlarca sabırsız insanla birlikte kapıya doğru abanıp vurmaya başlıyoruz. En ufak bir şeyde patlak verebilecek bir isyan var içimizde. Oysa saatlerce yolculuk yaptığımı biliyorum. Biliyorum ama aklım almak istemiyor. Aynı şehir içinde bir bilgisayar oyunu almak için kışın donmak niye şimdi? Soğuktan salya sümüğün atkıya geçişine ne gerek var?

Unutuyordum... Ya ellerini öptüklerimin çoğu? Ellerini öptüklerimin çoğu yok aslında artık. Evlerine gittiğimde naftalin kokusundan, limon kolonyasından kaşınan burnum? Süngerleri orantısız, gıcırtılı koltuklarına oturan ben. Her gördüklerinde benim için biraz daha büyüdüğümü ifade eden eski kelimelerle bezeli cümleleri. Buruşuk dudakları. Şimdi çoktan toprağa karıştıklarını düşündüm. Şimdi onlar ya yok ya ben onları düşünmek için çok meşgulüm. Bir iki anı iliştirmiş hafızam onlara dair, adları her geçtiğinde aynı şeyleri gevelediğim. Adları geçerse tabii...

Neyse işte. Uzattım, çorba gibi de oldu zaten. Ben de çözemedim, çözmek bile istemedim. Alışıyor insan bir şekilde. Tuhaf ama alışıyoruz. Gittikçe daha da kötüleşen, kokuşmuş bir fantezinin köleleriyiz gibi geliyor şimdi bana. Bir şekilde korumaya çalıştığımız tüm anılarımız ya bastırılmış ya tamamen unutturulmuş. Yanlış damarlara girilmiş gibi. Farkında olmadan gereğinden fazla kan vermişiz gibi geldi sanki bana bugün. Öyle olunca ben de not almak istedim böyle darmadağın.

Download now or listen on posterous

13_Smells_Like_Teen_Spirit.mp3 (6560 KB)

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Purpura

2010-09-17T23:11:00.001+03:00

Kırılırken
Dökülürken
Bu kederli ağaçlar bu sonbaharda solarken
Sakince ve sessizce renklerimi kaybederken
Rüzgar serçeleri geri geri sürüklerken
Çocuklar tanrıyı teselli etmek için var
Yıldızlar geceyi...

Avunurken
Unuturken
"Böylesi bir oyunu kim sergiler" diye sorarken
Korkuyla ve uykuyla damarlarımı bilerken
Maskeler yaşları örtbas ederken
Kurbanlar katili yaşatmak için var
Cesetler toprağı...

Ağırlaşırken
Durulurken
Yazılmamış defterler kuruyup yaprak dökerken
Cevaplar soruları unuttururken
Kargalar tilkinin aklını çelerken
Duvarlar öteleri yaftalamak için var
Akıllılar delileri...

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Dilkeşhaveran Rüzgar

2010-09-11T22:57:00.001+03:00

Bir iki göz bakmayı unuttum diye mi
Her uyanmamı gece karşılar?
Bir iki söz susup küs kaldım diye mi
Her bulutu üzerime salar?

Bir yorulmuşum ki oysa
Uyku ne fayda,
Öylesine takılıp kalmışım bu şehirde
Yıllar önce doğup takılmış gibi...

İnce belli bardaktakini içmeyi unutmuşum
O bile bana darılmış
Dumanını boşa harcamışım
Dilkeşhaveran bir rüzgar esiyor belli belirsiz

"Karanlık ufuktan güneş doğmadı
Gözüm yaşla doldu sabah olmadı"*

Bir yarılmışım ki oysa
Dikiş ne fayda,
Öylesine gezip durmuşum bu şehirde
Kayıp bir şeyi bulurmuş gibi...

İçimde bir oyuk açmışım ya zamanında
Kapamaya mecalim yok...

* Dilkeşhaveran Curcuna Şarkı (Karanlık Ufuktan Güneş Doğmadı) / Zeki Müren

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Arada Bir Kayıp Gidiyoruz

2010-08-26T22:18:00.001+03:00

Gecenin karanlık olmasından ben sorumlu değilim,
Sen de değilisin,
Biz sorumlu değiliz.

Yıldızlarını göstermek için kararmış belli ki:
Eteğindeki yıldızları.

Üstelik yıldızlar da dağılmış,
Her biri başka bir yerde,
Diğerinden uzak,
Bizim gibi...

Ne sen beni aydınlatıyorsun
Ne ben seni
Arada bir kayıp gidiyoruz,
Sırası gelen kayıp gidiyor...

Dilek tutuyorlar bunun için bazıları
Evet!
Biz ölürken onlar dilek tutuyorlar
Biz sönerken,
Karanlığın parçası olurken,
Solarken...

Sonra...
Sonra...
Büyük bir boşluğun parçaları oluyoruz
Bizim gibi bir sürü parça oluyor.
Kukla oynatıcının parmaklarına bağlı kalıyoruz.
Avunuyoruz...
Yapacak başka bir şey yokmuş gibi avunuyoruz
Çünkü...
Avundukça gün daha hızlı ağarıyor.
Görünmemekle yok olmak arasındaki ızdırabı
Geceye kadar eritiyor.

Kaymışlığımız,
Yokluğumuz,
Silikliğimiz,
Sönmüşlüğümüz belli olmuyor...

Yahut biz öyle sanıyoruz.
Safa'nın dediği gibi yaklaşmak lazım belki de:
"Halbuki mesele çok basit: İnsan hastalanır ve ölür."

Yahut insanlara özenmemek lazım.
Bilemedim,
Bilemedik.

Download now or listen on posterous

Skunk_Anansie_-_Squander.mp3 (8573 KB)

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Her Ölü Yeri Sever

2010-08-23T20:28:00.002+03:00

Bir yerden sonra bir şey yapmana gerek kalmaz, öldüğün yere kendiliğinden böcek gelir, kuş gelir. Tüm bu yağmurların ardından gelse gelse kış gelir. Örtünürsün. Gizlenirsin ama orada yattığın bellidir. Mahalledeki aklı yitik oğlanın aklı hala yitiktir, mahallenin en yaşlı kadınının elleri aynı oranda kırışıktır. Bir yerden sonra durur, ilerlemez. Sen durursun. Zahiri kahramanların bir bir yuvalarından çıkar sana gülerler. Sen yatarken sana gülerler. Acizsindir, çünkü gördüğün tüm acizler yatmıştır. Ayakta değilsen acizsindir. Canın acıyorsa yatıyorsundur. Kimse dimdik durarak ölmez. Her ölü yeri sever... Her ölü yere düşer.

İstediğin geceyi hatırlayabilirsin. Her gece öyle ya da böyle bir diğerinin aynısıdır. Geceleri yalnızsındır çünkü yatarsın, uyursun, ölüme yakın olursun... Ölü olmaya yakın olursun. Birisinin yatağındaki ölüsündür ya da hastane refakatindeki ölü ya da yataklı trendeki ölü. Yalnızlık bıkmadan giden bir trenin yedinci vagonunda kırmızı ışık altında geceyi devirmek değil midir zaten? Ya da etlerini yiyen kuşları, böcekleri kovamamak değil midir? Doğmayı bekleyenin yalnızlığı gibi... Bir yandan bağlı olup diğer yandan kopmak: Lime lime.

Bak, okuduğun savaşlara bak, gördüğün savaşlara bak. Ya da barışlara bak. Mutluluklara da. Her bir parçasında acizlik, saklı kalanlarla şişmiş, deşilmeyi bekleyen mideler. Böceklere deldirecekler. Kuşlara deldirecekler. Sen de öyle, ve ben de. İstediğin yerden başlayabilirsin. Her başlangıç öyle ya da böyle bir bitişin nedeni olur. Bitişin başlangıcı. Seni giderek yere yakınlaştıran, sana yeri sevdiren. Şu an durduğun alanı sen mi seçtin? Alıştığın için mi orada duruyorsun? Senden öncekiler?

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Şimdi Beni İyi Dinle.

2010-08-08T23:09:00.001+03:00

"Sonbaharı verdim" dedi yine.
"Aralarında sana bir tek onu layık gördüm...
Soluk, geçici ve dökülen."

Her bir adımımda
Arkamda bıraktığım bir önceki izi silmiştim oysa.
Ardımdan gelen gölgemi şaşırtmıştım.

"Saymayı yeni öğrendin" dedi
"Kaybettiklerini saydığını gördüm...
"Artık elle tutulur oldular."

Fotoğraflara bakmadan hayal edebiliyorsam
Her yüzü, her detayı, her hayaleti
Ne önemi var?

"Gökyüzünün altında herkes aynı değil" dedi
"Her gün aynı nefesi aldığını gördüm...
Aynı nefesi vermek için."

Geri al.
Şimdi beni iyi dinle...

Download now or listen on posterous

Sweet_Dreams_(Are_Made_of_This).mp3 (10811 KB)

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Elimizde Silahlarla

2010-07-11T13:51:00.001+03:00

Ağzımıza yüzümüze bulaşmış yine
Savaştan kalan küller
Darmadağın kafatasları ve kan lekeleri
Yine sigaramızı içiyoruz
Büyük bir keyifle
İmreniyorlar bazen

Yarın olduğunda
Yine ayağa kalkacak,
Pencerenden olup biteni izleyeceğiz
Hiç yaşanmamış gibi
Yaşlanmaya devam edecek hücrelerimiz

Akrep ve yelkovan
Geceyarısını fark ettiğinde
Birlikte karar vereceğiz yarın
Küf ve dualar eşliğinde
Tek tören
Müzikten yoksun
Ödünç adımlarla

Sonlar yollara atfedilmiş nasıl olsa
Gitmekten alıkonulmayız
Elimizde silahlarla

Tülbent kadar şeffaf
Katran kadar sansürcü düşüncelere dalacağız

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Yağmur

2010-07-04T23:34:00.001+03:00

Ben ağlayamıyorum diye
Sen yağıyorsun.

O vakit hürsün sen.

Ben lekeliyorum derken
Sen siliyorsun.

Yağmursun sen.

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Uvertür

2010-07-01T00:15:00.001+03:00

Üzerinde durmuyor askıların
Hayata dair.

Zayıfsın,
kırılgansın
Ve kırık kalpleri vurmak kolay olur.

Çünkü zaten çürümeyi kabullenmişsindir:
Bir, bilemedin iki kesik daha.

Ve barındığın, barındıracağın taşmaya başlar,
Ağır ağır, ağır çekim.

Muhteşem.

Böyle bir şeyler duydum bir yerden.
Asenkron ve tuhaf.
Sessiz ama doğru.
Ve ne kadar acıdır ki
Aynı raylar üzerinde sürükleniyor vagonlarım.
Vagonların.

Uvertürü geçemiyorsun.

Ve bu muhteşem.

Download now or listen on posterous

02_Fuck_U.mp3 (5901 KB)

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Envy

2010-06-26T10:26:00.001+03:00

Blank.
Encompassing.
Void.
Nothing more,
Nothing less.
A spinning wheel,
Never slipped,
Never faster.
Two sixes from the bad.
And a null from the better.
That's all today.
For me that is.
That's what I am.
Today.

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Parmakları Pastel Boya Olan Çocuk

2010-06-20T08:39:00.001+03:00

Duydum, fısıldarken, yine her zamanki gibi uyuklarken.

Ağzından döküldü sözcükler...

Az önce,
Az önce sen bana "hissettiğin gibi boya" dedin:
"Nasıl hissediyorsan öyle boya"

Unuttun mu?
Parmaklarım pastel boyadan benim,
Mum boyadan...

Boyamam mümkün değil artık hissettiğim gibi,
Biraz serçe, biraz yüzük kaldı.
Az kullanmışım yahut kullanamamışım.

Nelere muhtaç insan.
Tuhaf.

İşaret parmaklarımla boyamak istedim, yine isterdim,
İşaret parmaklarım tükendi çoktan
En çok onları tükettim...

Tükettim,
Onlar kırmızıdan ve siyahtandı...

Download now or listen on posterous

Bana_Bir_Masal_Anlat_Baba.mp3 (9492 KB)

"Yine bir yolunu buluruz"
Yine boyamaya devam ederim ben.
Yine boyamaya devam ederim.
Yine boyamaya devam ederim.

Posted via web from Burada Başlayan::Burada Biter

Etren Özbelirlenim

2010-06-17T23:37:00.001+03:00

Derin kere derin kat izlerim
Gözlerimin içinde.
İşte ben,
Ben dünyayı böyle izlerim
Tünel tünel, kuyu kuyu.
Ve unuttuğum en son ne zaman unuttuğum
En son ne zaman dalga geçtiğim,
Dil çıkarttığım.

Bulanık kadar bulanık yara yerlerim
Beynimin içinde.
Ve ben,
Ben kışı böyle beklerim
Yağmur yağmur, güz güz.
Ve nefret ettiğim ne kadar az nefret ettiğim
En son ne zaman salak olduğum,
Yediğim, yuttuğum.

Taş kadar taş kalpliyim
Kafesimin içinde.
Ah ben,
Ben parçalarımın eksiğiyim
Az biraz, doku doku.
Ve gerçekleştiremediğim olmayan gerçeklerim
En son ne zaman yaşar olduğum,
Uyur gibi yaptığım.

Download now or listen on posterous

Baboon_Rape_Party.mp3 (3843 KB)

Posted via web from Burada Başlayan::Burada Biter

"-miş"li Geçmiş Zaman

2010-06-09T22:30:00.001+03:00

İhtiyar doğmuşum.

İhtiyaç olduğu kadar kullanılmışım.

İhtiyaç olduğunda kullanılmışım.

Yorulmuşum, anlatamamışım.

Anca korkulukların omuzlarına sığınmışım.

Bir tek ben korkmamışım.

Geleceğe bakmışım, rivayeti olmuşum.

Tam da anlatacakken susmuşum.

Başlangıçmışım, sonmuşum.

Hedeften bağımsız okmuşum.

Sağılmaktan duygusuz kalmışım.

Dokunmuşum kızılmışım.

Tepki üzerine tepki almışım.

Söz verilen oyunlarımdan edilmişim.

Çok görülmüşüm.

Üfürülmüşüm, unutulmuşum.

Toprak için önemsizmişim.

Durduğum zaman bile eğikmişim.

Debelenmişim, tepilmişim.

Ne kadar olursam olayım denize düştüğümde yalnızmışım.

Önemsizmişim, önemsememişim.

Deniz için önemsizmişim.

Yanlış kıyılara yüzmüşüm.

Boğulmamışım ama ölmüşüm.

Meğer ben genç ölmüşüm.

Download now or listen on posterous

EAT_ME,_DRINK_ME.mp3 (13517 KB)

Posted via web from Burada Başlayan::Burada Biter

"Çocuklar Ölebilir Yarın"

2010-05-31T21:45:00.001+03:00

"Çocuklar ölebilir yarın
hem de ne sıtmadan, ne kuşpalazından
düşerek te değil kuyulara filan;
çocuklar ölebilir yarın
çocuklar sakallı askerler gibi ölebilir yarın,
çocuklar ölebilir yarın atom bulutlarının ışığında,
ne bir santim kemik, ne bir damla kan,
çocuklar ölebilir yarın atom bulutlarının ışığında
arkalarında bir avuç kül bile değil
arkalarında gölgelerinden başka bir şey bırakmadan."

- Nazım Hikmet Ran

Download now or listen on posterous
100_Suns.mp3 (2570 KB)

Posted via web from Burada Başlayan::Burada Biter

Diğer kuplar halt etmiş... Yaşasın leziz ofis kupu...

2010-05-26T17:52:00.001+03:00

Malzemeler:
- 2 adet büyük boy sağlıklı, poliüretan bardak
- 2 adet Eti Browni
- Vanilyalı Panda dondurma
- Dolcia çikolatalı puding
- 1 muz
- Biraz da çilek
- En önemlisi... Ofis ortamı!

Bardakların dibine biraz dondurma konur ve bu sırada çilekler yıkanıp temizlenir, muz soyulur ve dilimlenir.

Bardaklara biraz çilek, biraz muz eklenir.

Puding katmanı için bardaklara puding eklemesi yapılır. Keyfinize göre takılın.

Browni'ler dörder eşit dikdörtgenler prizmasımtrak parçalara ayrılarak puding katmanına batırılır.

Sonra puding katmanına boğazlarına kadar batan Browni parçalarının biraz daha puding ile boğulmaları sağlanır.

Sonra yine dondurma eklenerek bembeyaz bir katman ile bardaklar doldurulmuş olur. Son ütücü edasıyla bardaklara son bir kez daha yaklaşılır ve "pıt, pıt" diye doğranmış çilekler bırakılır. Keyfinize göre takılın.

Alın, bu da üstten görünüşleri. Afiyet olsun.

Posted via web from Burada Başlayan::Burada Biter

İşte Bu Yüzden Elveda Sana

2010-05-22T23:52:00.001+03:00

Sorun değil.

Ne de olsa bu benim yalnızlık yüzüm, eski dostum, payidar.

İşte bu yüzden elveda sana.

Gece temiz... Baktım ben.

Yıldızsız temiz.

Ne düşen var, ne kalan.

Kararsızlık yok.

İşte bu yüzden elveda sana.

Herkesin bir eseri olacak diye değil.

Birisinin defterine bir iki kelime girmek de yeter.

Öyle ya da böyle.

Görüyorsun ya... Her şeyin bir avuntusu var.

İşte bu yüzden elveda sana.

Duru su kendine duru.

Beni bana arı diye yutturmaya yetmiyor.

Nemrut.

Ketum.

Bir söz, bir ses yok.

İşte bu yüzden elveda sana.

Her sayfa kirlenir.

Her renk solar.

İşte bu yüzden elveda sana.

Apple Of Sodom by Marilyn Manson
Download now or listen on posterous

Apple Of Sodom.mp3 (6301 KB)

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

İki Tane Öz Halam Var(dı), Onları Anlattım...

2010-05-14T23:47:00.001+03:00

1. UYARI:

Bu çok sıkıcı bir hikaye.

Entrikalarla dolu bir aile hikayesi.

Dediğim ve koduğum.

2. UYARIYI TAKMAYANLAR İÇİN HİKAYE:

İki kadın düşünün.

İki kız.

Biri babasını anca fotoğraflardan hatırlayan.

Ağabeylerinin yıllar boyu her şeylerine koşturduğu iki kadın.

Yaşlı olanı giderek içine çekilen beyninin vermiş olduğu etki ile kendini tacı düşmüş Elizabeth yahut yumruğu olmayan Guevara sanmaya başlamış.

Genç olanı ise yine yeni bir kukla kılıfı çekerek üzerine, yeteneği olmadığı halde yeni bir oyun sergiliyor.

Çok uzun zaman olmadan kestirdim olanları ve olacakları aslında:

Belirttim.

Sinyal verdim.

Ama anlatamamışım.

Sonunda aradım ve engellere takılmadan söyledim.

Genele kaba ama onlara müstehak bir tabirle: Sıçtım ve sıvadım.

İşin drama ve komedi unsuru yoğun olan köşegenleri de mevcut aslında.

Zamanında biri diğeri hakkında deli derdi.

Biri diğerinin yüzüne karşı demezdi.

Biri bize derdi, diğeri hakkında.

Sonra diğeri derdi, biri hakkında.

Şimdilerde öz annelerine gizli kapaklı almaya çalıştıkları

Ve belki de aldıkları

Deli raporu ile sadece kıçımla gülebileceğim değersiz varlıklar.

Hani şu analarını arayıp sormayıp

Arada sırada yayla çorbası

Ya da yılbaşı yemeklerinden arta kalanları

Analarına bırakanlardan bahsediyorum.

Blasé tavrını akrabalık duvarına dibine kadar sokan

Modası geçmiş Tamagotchilerden bahsediyorum.

Kendi açımdan düşündüğümde ise

Babamdan üstüme sinen saflık ve salaklık neticesinde yaptıklarım var.

Gülüyorum.

Sadece kendilerine yaptıklarım bir yana,

Arkadaşlarına, çocuklarına, sağlarına, sollarına

Mevki ve menzillerindeki yalakalanma sebeplerine

Ve iki lüle bir tüf kalıplı kocalarına

Yaptıklarım için kendime gülüyorum.

İki tane öz halam var(dı):

Onları anlattım.

Onların gerçek yüzlerini gördüğüm için memnunum.

Sonunda aradım ve ağzıma geleni söyledim.

Üzüleceklerini sandım ama gerek yokmuş.

Trabzon ekmeğinden pişkinlermiş.

Kendileri fırına girip girip çıkıyorlarmış zaten:

Kürekli yahut küreksiz.

Kürek kadar kocaları olsun

Arkalarından gaz versin.

Yuh onlara!

Yazdıkları senaryolarda oynamaya devam etsinler.

Kocaları ve çocukları ile birlikte.

Umrumda bile değil.

Hatta yukarıdaki tabirle diyebilirim ki "sikimde bile değil"

Hiç bu kadar direkt olduğumu hatırlamıyorum.

Fotoğraflardan bazılarını hatırlamak istemediğim gibi.

3. MUTLU SON:

Dedemin soyadını taşımadıklarına sevindiğim iki zat için yazdım:

Hiç "Aydın" olamamışlardı zaten...

Starfuckers, Inc. (Adrian Sherwood Mix) by Nine Inch Nails
Download now or listen on posterous

Starfuckers, Inc. (Adrian Sherwood Mix).mp3 (7318 KB)

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Şahit

2010-05-05T21:06:00.001+03:00

Gördüm.

Kitabın kapağının hemen altında.

Bir yerde mutlu yaşıyorlardı.

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Yılbaşı Çiçekleri, Divit ve Acı Kavun

2010-04-20T21:24:00.001+03:00

Bazen bazı şeyler düşünüldükleri kadar kolay söylenemiyorlar işte.

Saliselik, saniyelik, dakikalık, saatlik, hatta günlük kayboluşlarımdan sıyrılıp geriye dönüşlerimi yapabileceğimi bildiğim de olmasa bunu da söyleyemezdim zaten.

Süpürüp uçan halımın altına attığım şeyler de yok oysaki. Neden böyle oldu çoğu şey anlayabilmiş değilim. Hoş anlamak için fazladan bir çaba da göstermiyorum. Tıpkı yaşımı ve daha farklı niteliklerimi de göstermeyişim gibi.

Mevsim uğradığında bir iki zımba teli yahut perçin ile birlikte gerekli değişiklikleri yapıyorum sadece.

Yılbaşı çiçekleri, divit ve acı kavun. Arada bir iki kare atladığım da oluyor. Kırpmalar ve esnemeler de var.

Sırf daha önceki gibi olmamış olsun diye acıyı tadanlara hayret dolu bakışlarımla anlatmaya çalışıyorum bir kez daha:

Bazen bazı kişiler göründükleri kadar görünür olmuyorlar işte.

İlahlar ve "İlahi!"ler.

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

The Subjunctive Stem

2010-04-17T21:26:00.001+03:00

I am not one of the beloved ones

I am just a blindfolded mute:

A senseless double-feature

Just a glossy voucher in the hand

Papercut,

bleeding.

Easy to remember,

Hard to forget.

I do not have the aura

for the dark

I just reflect some light

once or twice a death

I am wirebound,

flexible,

and fragile.

I am not one of the begotten ones

I am just a drowned watercolor:

A volatile effervesant

Just a foreign memory in the brain

Ingrown,

infected.

Easy to slit,

Hard to stitch.

I do not have the spare

for the flat

I just shed some tears

once or twice a cæsura

I am vagabond,

mer de noms

and some more.

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Benim dışımı, benim içimi benim kadar bilir misin?

2010-04-12T21:15:00.001+03:00

Download now or listen on posterous

maryhadlamb.mp3 (46 KB)

Yüzümü en derinden kesip attım

Eskimişti nasıl olsa

Ellerimi bıraktım yokuşun evvelinde

Hatırladım.

Ben de vardım rengi solmuş o fotoğrafta.

Gerçeğin arkasında belli ki hep yalan varmış...

Gözümü en derinden oyup attım

Senin istediğin gibi görmüyordu nasıl olsa

Kendimi bıraktım

Başka bir adamın kollarına

Hatırladım.

Ben de battım yorgun düşmüş o dalgada.

Benim dışımı, benim içimi

Benim kadar bilir misin?

Benim sonumu, benim başımı ve beeni geri verir misin?

Benim gözüm, benim dilim, benim kadar deli misin?

Dilimi en gerisinden kesip attım

Dinletememiştim nasıl olsa

Oysa önce uyarmıştım pembeyi: "Açma!"

Kustum.

Ben de sustum duymayanların arasında.

Ruhların arasında uyuyorum ben burada hala...

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Kışın Ardından Gelen

2010-03-29T22:06:00.001+03:00

Basit bir pıhtı.

Üstelik bir anda.

Sonrasında...

Zincirleme tamlama gibi.

Cevaplayabilirsin aslında.

Çok da zor değil.

Söyle şimdi.

Kışın ardından gelen ne?

Ne bu renk?

Bu cümbüş?

Bu hediye?

Gözümü kısıp

Parmaklarımın arasına aldığımda

Ne de küçük

Her şey

İstisna yok

Tek bir hareketim ile

Ezilecek her şey

Sonrasında...

Kendi yeksanı etrafında dönecek o da.

Adam sen de...

Yapacak işin gücün yok mu sanki?

Yok.

Adam sende.

Bana yapıp edecek meşgale kalmıyor haliyle.

Elim sende.

Ebesin.

Doğurmasına yardım et.

Doğursun ne varsa sıradan.

Sırası gelen doğsun.

Sıradan olsun.

Onu bunu bırak da...

Söyle şimdi.

Bu kışın ardından gelen ne?

Ne bu ses?

Bu heyecan?

Bu delilik?

Azizin külleri.

Azizenin dölleri.

Ne döngü ama.

Rüzgar ve yağmur.

Fırtına ve sel.

Er ya da geç

Islak olan kurur.

Tasa etme hiç...

Ve gel,

Söyle şimdi.

Bu kışın ardından gelen ne?

Ben...

Her zamanki gibi...

Sevmedim.

O...

Bildiğin gibi...

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Boş Desen Boş Değil... Ama Eksik...

2010-03-04T21:50:00.001+02:00

"Bugün yeni bir eve taşınıyoruz"

Taşınalım... Hani nerede?

Nereden çıktı bu?

Neyi eksik bu evin? Bu evin çivisi mi çıktı?

"Babaannen yaz tatilinde bize gelecek"

Babaannem hep bizimle değil mi zaten?

Eksik bir bilgi verilmiş size.

"Git, deden sana harçlık versin"

Yok, tanımadım ben onları, benim dedem yok, dedelerim benden evvel eksilmişler.

"Anneannen sana sevdiğin o yemeği yapmış yine."

Anneannem de yok benim.

O da eksik.

Annemi kim doğurmuş bilmiyorum.

"Karnendeki o zayıfları ne yapacağız?"

Hiç zayıfım olmadı.

Eksik olmayım ben.

Hediye almak için boşuna beklettiniz dönem sonlarına kadar beni.

Kevgir gibi oldu beynim çuvaldızlana çuvaldızlana.

Eksik kaldıklarım, eksik kalanlar valiz valiz, tarla tarla.

Bedri Rahmi'nin "Sarı Saz Çorum"undaki kızan gibi kafamı büküp derinlere gider hallerde kaldım işte bu yüzden, bunlar yüzünden, sizin yüzünüzden.

Siz başıma başıma, ben başıma paralel; siz oynarken ben evvelden evvel: Eksiğim işte!

Boş desen boş değil ama eksik.

Eksik işte.

"Rüyanı anlat da bakayım neymiş anlamı diye..."

Ben hiç rüya görmem.

Görsem de hatırlamam.

Eksik miyim?

Theme by Chris Hülsbeck
Download now or listen on posterous

01 Theme.mp3 (1039 KB)

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Δx

2010-02-28T11:15:00.001+02:00

Air On A G String by Johann Sebastian Bach
Download now or listen on posterous

08 Air On A G String.mp3 (3148 KB)

When I rendered my scene

Each object seemed in its right place

But I was wrong.

As usual.

I missed the essence of wit and anger.

A wisp of red and gray that is.

At least for me.

Today I am willing to inaugurate something alien.

All alone.

By myself.

There are no obstacles I guess.

As far as I can see.

Because God slept well yesterday night.

Flawlessly.

Seamlessly.

All night long.

Not even a tiny snore.

He might even be considered as defunct.

El Muerto.

I do not care anymore.

That's why I am here today.

Pale curtains, black vacuum.

All I need is what I am going to do.

For a new beginning.

For a notable Δx.

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Şerefe!

2010-02-15T21:09:00.001+02:00

Hayal ettiğiniz her şeyi yaptım...

Düşlediğiniz her şey benim sayemde gerçeğe dönüşürken (o ya da bu şekilde) güzel çocuktum, hoştum, sesim mikrofonik, sıcaklığım ortamı ısıtan cinstendi (kendi götüm donarken bile). Hayal edemediğiniz renkler ile dünyanızı boyayıp kulak deliklerinizden hiç duymadığınız ezgileri iteliyordum. Her şey bir alt sınır ve bir üst sınır var olduğu sürece kararındaydı sizin için.

Pastanın sahibi sizdiniz aslında... Mumlar benimdi, nefesim (ve hevesim) olduğu sürece üflemek ise boynumun borcu...

Plakları sevdiğimi sandınız, sevdiklerim hala bana ait oysa ki. Ben onları sizlerin kendi sonunuzu bulmanız için seçmiştim. Beyaz, esmer, yanık izli, yara izli, benli ya da kayışlı bileklerinizi kesmeniz içindi belki de. Sonra ben gelir fotoğraflardım nasıl olsa. Siz sadece detayları o ya da bu şekilde bana iletirdiniz. Ardı ardına patlayan flaşlarla aydınlanan bir dünya yarattım ister istemez sizlere. "Nasıl olsa" cümleleriniz için vazgeçilmez özne oldum. Özde ne oldum? Orasını inanın ben de bilmiyorum.

Sevilmesi kolay, sevmesi neredeyse imkansızdım.

Daha önce edin(e)mediğiniz sıfatlar verdim sizlere. Çok sevindiniz. Daha öncesinde bilmediklerinizden bahsettim karşılığında benzeri şeyler duyamayacağımı bile bile. Götlerinizin yerlerinden minik minik havalanışını görüp gülmeden ciddiyetimi ve sükunetimi koruyabilmek kolay değildi, kabul ediyorum ama siz de kabul edin, siz de hiç ama hiç zor değildiniz.

Çoğunuzun canını yakmadım ama hepinizin notunu ilk görüşümde verdim.

Frankfurter (Outro) by Nma
Download now or listen on posterous

08 Frankfurter (Outro).mp3 (712 KB)

Posted via email from Burada Başlayan::Burada Biter

Veysel'in Toprağında 16

2010-02-05T10:05:00.001+02:00

Bana bir masal anlat ve haydi beni uyut

Şarkılar, türküler de olsun

Hala istiyorsan beni vurursun

Ve...

Fark etmez

Onca bulut gelmiş hazır üzerimize

Yağacaksa yağmur bekletmek olmaz

Gündüz olsun, gece olsun, kışlar bitip bahar olsun

Kan dediğin kırmızı bir iz sadece

Korktuğun şey alt tarafı bir leke olsun

Bana bir şey söyle ve haydi beni avut

Sıfatların hep güzel olsun

İstiyorsan beni korursun

Ama...

Artık gelmez

Yollarda kalmış hazır gözlerim

Karanlık çökecekse bekletmek olmaz

Cesur olsun, mutlu olsun, kuşlar kadar özgür olsun

Yol dediğin biter bir gün elbet

Yeter ki "açık olsun" diyen olsun

Posted via email from Amma yedin be!

Geri

2010-02-03T16:00:00.001+02:00

Geriye doğru baktığımda görüyorum ki arada atladığım küçük küçük mutluluklar var. Virgül koymam gereken yerleri nokta ile bitirivermişim. Kısa cümleler var hep ve öznesinden yoksun düşünceler. Bunların yanında yine geriye doğru baktığımda görüyorum ki birilerinden öğrendiğim tedbirleri uygulamışım hep. Başkalarına ait önlemler bunlar.

Kendime ait çok da bir şey yok aslına bakılırsa.

Görüyorum ki çoğunlukla doz aşımına uğramışım. Çünkü her şey, ama her şey büyük, sonsuz bir ekmek gibi. Dilim dilim sunuluyor. Bazen bir dilim, bazen iki ya da üç. Ne kadar sulandırdığıma bağlı olarak hayatı, miktarı (dozu) da değişiyor. Sıyıracak başka bir şey kalmadığına göre tabağı sıyırmak için bu dilimlere ihtiyacım var.

Açıkça söylemek gerekirse bu hal ve gidişhatımdan vazgeçemiyorum.

O kadar gri ve solgun ve yorgun ve ıslak ki içim...

Tek lokmada [hiç gidip görmemiş olsam da] Londra'yı yutmuş gibiyim.

Posted via email from Amma yedin be!

Gargara / Pikap

2010-01-20T23:03:00.001+02:00

Dört duvar arasında, ses çıkarabildiğimi görebilmek, sesimi duyurabilmek için belki de, gargara yapıyorum bol bol: Tuzlu su ile gargara. Tuz bana insan olduğumu hatırlatıyor. Tenden kopmuş gelmiş gibi. Bazen de ilah olduğumu hatırlatıyor. Tane tane dökülürken. Ağzımın kenarlarından taşan köpükler ağır çekim ile yere iniyor. Kopmuş, parçalanmış, zifti görünen marley parçalarına raptiye ile sabitlenmiş muşambaların arasından sızıp tahta kurularının zeminde açtıkları delikleri dolduruyorlar. Ben bunu duyuyorum. Kokuşmuş, çürümüş her ne kadar şey varsa usumda sana, bana, bize, onlara ait... Hepsinin sesini duyuyorum. Daha da fazlası da var:

Pikabım mesela...

Kesonun üstünde duran pikap zaman zaman ses veriyor bana. Dönmeye başlıyor dertli dertli. Ben ona bakıyorum, o dönüyor. Üstünde kimler dönüyor, kimler... Herkesin bir sesi var, tıpkı benim gibi. Her şeyin bir sesi var ama istediğim gibi değil her şey. Hayal meyal olsun istiyorum çoğu şey, çoğu ses. Dört duvar arasında daha fazlasını istiyorum.

Yaşlı olamadım ben. Ondan mı acaba? İhtiyar görünemedim. "Çal be Müzeyyen Abla" diyemedim. Elime rakı bardağı, genzime anason yakışmaz benim. Ondan mı acaba? Küçükken de yüzüme tıraş köpüğünden sakal yapardım ama sözüm geçmezdi. Sakalla, boyla, kaşla ya da gözle olacak iş değil bu belli ki. Zeminin çürüklüğünden, ihtiyarlığından de fayda yok.

Belden lastikli mavi bir pijama altım var. İşemesi rahat. Saydam, büyükçe bir düğme ile iliştirilmiş işeme alanı. Aynı ihtiyarlarınki gibi. Ama bende bol duruyor. Üstümü de üryan bırakıyorum, dört duvar arasında öyle dolaşıyorum ama olmuyor. Mırıltılarım, görüntüm basit bir taklit gibi. Daha fazlasını istiyorum, olmuyor, olamıyorum.

Ya bu dört duvar dar geliyor bana, ya da benim sesim değil bu. İstediğim gibi büyütemedim ya ben, ona yanıyorum.

Peki ya sen?

Sen ne diyorsun bu işe?

Posted via email from Amma yedin be!

Her şeyin tam tersi kadarını istiyorum

2010-01-18T21:34:00.001+02:00

Ne kadar daha tırmalar yuttuğum bu kedi?

Duvarlar boyanalı sadece bir bahar geçti

Yeni bir deftere ilk harfi yazmak kadar zor

Kazıdığım yaramın içinde başkasının izleri

Her şey tam tersi kadar itici

Ve ben...

Her şeyin tam tersi kadarını is-ti-yo-rum

Ne kadar daha sesli ve ünlü kalır ki "O"?

Ağlayalı beri bir rüya kadar uyku geçti

Akmayı seçen kanı durdurmak kadar zor

Yarı ölü gibi uyutmak kafamdaki tilkilerimi

Her şey tam tersi kadar çekici

Ve ben...

Her şeyin tam tersi kadarını is-ti-yo-rum

Posted via email from Amma yedin be!

Ninni

2010-01-15T10:55:00.001+02:00

Büyükler için yazılmış bir ninni var artık duyabildiğim. Büyüdüm. Ben de duyabiliyorum bir zaman duymak istemediklerimi şimdi. Gözümü kapatan yok artık... Kulaklarımı da... Her şey ne kadar da canlı, berrak. Her şey ne kadar da güzel resmedilmiş. Kan bile daha bir kırmızı. Küfürler havada asılı kalmadan, net bir şekilde kulaklarıma girip zarlarımı titretiyor. Alışmak zor olacak tahminimce. Utanıyorum. Tükürsem mi? Bir şey diyen olur mu?

Önceleri yağmur birikintilerine tek ayağım üzerinde hoplardım, sağa sola su taşardı. Yaramazlık işte... Şimdi o birikintilerde farklı farklı yüzleri görüyorum. Yansıma bunlar. Düşmüş, solgun, kızgın yüzler. Hoplamak olmaz artık, sıçramak da. Artık benim üzerime sıçrama zamanı geldi yaramazlıkların.

Bir hikayenin bir cümlesinin içinde sonsuza kadar kalmayı ne kadar isterdim. Bir alan olsaydı beni... Beni bir yazan... Bir noktanın önüne sığınabilirdim oysa ki. Sonsuza kadar. Şimdi cümleleri yazmak bana kalıyor ki bu çok zor. Belki de en zoru. Renkleri birer birer soldurup cümlelere sığdırmak zor.

Çerçeveden taşmadığım sürece yaşıyor olacağım artık. Büyümek böyle bir şey. Yüzündeki yemek lekelerinin şirinlikten iğrençliğe dönmesi büyümek. Gözündeki yaşların diğer büyüklere haz vermesi büyümek. Yazılanların ve çizilenlerin kötü damgasını yemeye başlaması büyümek.

Çok rahat duyabiliyorum artık. Kendine ait bir düzeni var aslında. Güzel tasarlanmış. Tasarlandıkça büyüyor insan, umulmadık olsabilseydim sonsuza kadar o zaman büyümezdim. Büyüdüm çünkü kapıları büyük yapıyorlar artık. Raflar çok üstlerde. Basamaklar çok büyük. Bunun için büyüdüm zorla. Büyükler için yazılmış bu ninni de bunu anlatıyor aslında. Uyku vakti... Her daim... İyi uykular...

Posted via email from Amma yedin be!

LD50

2010-01-05T22:15:00.002+02:00

Seni unuttum

Sen de öldün oracıkta...

Sonra tutuşup atlıkarıncalara koştuk.

Toz, kir, pas ne ararsan artık.

Kar da, yağmur da.

En terkedilmiş vaktinde buluştuk şehrin.

Sen iki yakası bordo kurdele ile bir araya getirilmiş porselen bebeklerden bile daha kırılgandın.

Seni kırdım

Sen de kırıldın oracıkta...

Sonra "kalbim nerede" diye sorduk birbirimize.

Sen elimi alıp kalbine koydun.

"İşte burada" dedin.

Yalandan güldüm.

Sonra,

Sen elini alıp kalbime koydun.

"Kalbim yok" dedim.

Atmıyordu da zaten.

Seni aldattım

Sen de yırtıldın oracıkta...

İçin açıldı.

Sen emerek boşaltılamayan bir zehrin işlediği damarlar yumağından bile daha karmaşıktın.

Seni çağırdım

Sen de uyudun oracıkta...

Undenied by Portishead
Download now or listen on posterous

03 Undenied.mp3 (6180 KB)

Posted via email from Amma yedin be!

Anonim Bir Yıl

2009-12-31T07:17:00.001+02:00

Çam sakızı

Çoban armağanı

Bir yıl oldu bu da

Anonim bir yıl

Yani

Bu kapıyı da kapatayım

Bir sonraki nasılmış bir bakalım...

365'ten sonrasını ben de görmedim henüz.

Ondandır...

Posted via email from Amma yedin be!

"Hüzzam"

2009-12-29T22:01:00.001+02:00

"Babam istemiyor seni...

Annem de...

Sen beni istiyor musun?

Sen beni neden istiyorsun?

Senin annen beni neden istiyor?

Ya baban?

Ben?

Sen?

Biz birbirimizi neden istiyoruz?"

Uzun seneler olmuş.

"Hüzzam" ile ilk tanıştığımda bildiğiniz çocuklardan biriydim. 80'li yılların sonu. Yine soğuk bir kış günü. Yine Oda Tiyatrosu. "Hüzzam", ilk gördüğümde, çocukluğuma ait ne kadar mutluluğum varsa birikmiş, bir çırpıda alıp götürmüştü benden. "O yaştaki çocuk ne anlar" demeyin sakın, anladım işte, bal gibi... O günden sonra tiyatroya dair her ne konuşma geçtiyse ağzımdan kesik kesik "Hüzzam" kelimesi dökülmüştür.

Yıllar sonra "Hüzzam"ı bir kez daha izlemek için cesaretimi toplayıp 2009'u bitirmek üzere olan günlerden birinde (bugün, yani Aralık'ın 29'uncusu) oyunu tekrar izlemek üzere biletimi aldım. Çok değişti her şey. Artık Internet var, bileti Internet üzerinden alıp keyifle izleyebiliyor insan. Hoş odak noktam "Hüzzam" olunca ne keyif kalacağı belliydi bende ne de başka bir şey ama büyük bir kararlılıkla aldım bileti, üstelik en ön sıra (A sırası), en orta koltuk (3). Takvimler Aralık'ın 29'unu gösterdiğinde ise koyuldum yola.

İstiklal Caddesi değişen bir çok şeye rağmen hala kendine ait büyüsünü koruyordu her zamanki gibi. Büyünün kaynağı belliydi aslında. Yarım daire şeklindeki aydınlatılmış bölmede yazan "ODA TİYATROSU" yazısı ve benim yıllar sonra izleyeceğim "Hüzzam"... Cesaretimi toplayıp başımı kaldırarak tiyatro gişesine gidip adıma kesilen biletimi aldım. El yazısı ile biletimin kenarına "N.M.A." yazmışlardı. (Bu bana ait bir uygulama değil, bileti hazır olan herkesin baş harfleri yazılıyor bilete.) Tuhaf bir gülümseme belirdi yüzümde. Hani "Hüzzam" halime ayıp olmasa gülümseyecektim de. Vay be. N. M. A... Oyunun başlamasına az kaldığından Tabbak Restoran'a girip biraz tavuk yedim ve hemen tiyatrodan içeri girdim. Heyecanım çok büyüktü. Usta oyuncu Maral Üner başta olmak üzere tüm ekibin fotoğrafları vardı lobide. Maral Üner'i yıllar sonra aynı oyunda görmek nasıl olacaktı acaba?

İlk zilleri duyar duymaz koltuğuma koşup oturdum. Yerimde duramayıp, paltomu nereye tıksam diye düşündüm. Koltuğumun altı en güzel tercihti besbelli. Sonra ziller çaldı, ziller çaldı ve oyun başladı. Salonda ağır aksak hüzzam makamında şarkılar eşliğinde Maral Üner'in o çocuk oluşu ile yıllar öncesine sürüklendim.

...

Hemen üstteki üç noktayı koyduğum yerde olanlar oldu (yine), dudağımı ısırdığım sahneler yine aynı sahnelerdi. Aynı replikler, aynı ses, aynı ifade. Ben koltuğa gömüldükçe gömüldüm, yıllar önceki çocuk oldum. Ya da bana öyle geldi. Sonra oyun bitti. Ne kadar alkışlayabildiysem alkışladım. Maral Üner ile göz göze geldik. Ya da bana öyle geldi. Kısa sayılmayacak kadar uzundu. Ya da bana öyle geldi. Alttan üstten limitli bir şekilde mutlu oldum. Başımı öne eğip evin yolunu tuttum.

Son olarak şunu söylemek isterim. "Hüzzam" muazzam bir tiyatro eseri. Maral Üner ise gördüğüm en başarılı oyuncu. Yıllar hiç bir şey değiştirmemiş. Hatta kendimi bile bir anlığına yıllar öncesinde gibi hissettim. Değişen çok şey vardı oysa ki...

"...yoksun..."

* Fotoğraf Devlet Tiyatroları Internet sitesinden alınmıştır.

Ömrüm Seni Sevmekle by Esma Başbuğ
Download now or listen on posterous

01 Ömrüm Seni Sevmekle.mp3 (3816 KB)

Posted via email from Amma yedin be!

İki ara da bir, dere de...

2009-12-21T00:06:00.001+02:00

Just A Car Crash Away by Marilyn Manson
Download now or listen on posterous

05 Just A Car Crash Away.mp3 (11551 KB)

Hedefini bulamayan bir (b)ok peşinde koşmuşum

Bedenini yırtıp kurtulmuş ruhlar arasında

Hem ne kadar zor

Hem ne kadar tuhaf

Bir gün böyle düşüneceğimi hiç düşünmemişim

Dün ve yarın arasında gidip gelmişim

Bugünü tamamen unutup...

Nedenini bilmeyen bir savaş içinde doğmuşum

Burnunu silmeyi unutmuş çocuklar arasında

Bir o kadar iğrenç

Bir o kadar masum

Bir gün böyle çürüyeceğimi hiç düşünmemişim

Et ve kemik arasında gidip gelmişim

Hayal kurmayı unutup...

İlk perdesini görmediğim bir oyun için ağlamışım

Makyajları akmış palyaçolar arasında

İki arada bir derede

İki ara da bir, dere de...

Boğulmayı kafana koymuşsan

İkisi de aynı...

Posted via email from Amma yedin be!

Senin sonuna kadar...

2009-12-05T00:21:00.001+02:00

Bir önceki ağladığın anı hatırla(ya)madığın ve bir sonraki ağlama nedenini kes(tire)mediğin sürece senden kimse gülmeni beklemeyecektir.

İşin kötü (ya da iyi) tarafı...
Bu böyle sonsuza kadar devam edecektir.

Daha doğrusu,

Senin sonuna kadar...

Not: Hediyelerin hepsi ya kırıldı ya da yakıldı. Bir şey kalmasın istedim...

Posted via email from Amma yedin be!

İşaretli Yerden Kesmek

2009-11-30T01:33:00.001+02:00

Çünkü önce kendimi kurtarmak istedim. Sen nasıl olsa önceden de boğulmuştun. Karanlık sularla baş edebilecek gücün vardı. Vücudumuz üç bölgeden oluşur çünkü: Baş, gövde, kollar ve bacaklar. Hassas, narin, kırılgan bölgeler.

Kesildiğim kumaşın devamı kalmamış.
Senin kumaşına bakabildiler mi?

Çünkü kullanım talimatlarımız mevcut seninle benim: Bakmaya gerek yok defalarca.

Aynı.

Zorda kalırsan işaretli yerden kesersin. Batmaz böylece...

Posted via email from Amma yedin be!

The Triangular Disturbance

2009-11-25T22:37:00.001+02:00

The triangular disturbance I met the other day
My oh my! What a forgotten friend.
What a fiend I am.
Forever tainted, with fractures, obscenity and encompassing:
All the "nothing" I have
and all the "nothing" I believe

For the whole subset of "once upon a time"s
I was reminded of the other day
Burning in circles
Like the stretched legs of a forgotten friend.
With no mercy.

The slightest captured imagery of mine
I met the other day:
The day I found out that:
The first day I remember
Is the last day I'd ever.

Necromantic greetings from the void:
All those with "rotten" flesh
and all the "rotten" memories of mine
Destined to be uncut and unrated
In its full glory.
In its entirety.

I can still see it in its eyes.
What a forgotten chastity of mine:
Dia de los Muertos
Yes. I'd rather call it like that.
I'd rather call myself like that.
The latter one.

I just want to hear it from you.
That's all.

I just want to hear it from you.

Posted via email from Amma yedin be!

Helmintik

2009-11-22T22:51:00.001+02:00

Nocturne In C - Sharp Minor (1830) by Janusz Olejniczak
Download now or listen on posterous

01 Nocturne In C-sharp Minor (1830).mp3 (5917 KB)

Önce gözlerimi kapattım
Sonra kulaklarımı 4 açtım
Sindirmesi kolay oldu
Çırpınmasaydı bir de

Kesmeden bilemezsin
Hayal kurarken canın acımaz çünkü

Kendi kendime çelme taktım
Düşüp yerlerde ağladım
Sonra baktım etrafım çocuk doldu
Hepsi gülüştüler

Doğru mu tüm bunlar?
Kravatınla kendini astığın doğru mu?

Kitabın cildi bozuldu
Dağıldı sayfalar, dağıttım iyice
Asimetrik duruşumun bir nedeni varmış
Öpücük / tokat isteyen yanağım

Yaşanılan her anın
Kokusu ya da isi kalıyor derinde çünkü

Planım bozuldu zaten
Önce yağmur yağacak sanmıştım
Sonra Güneş ile kuruyacaktım
Yağmuru dindiremedim ben

Serildin mi yere yoksa?
Kurutmuştum ben seni oysa...

Kalbimin sürekli atması ilginç
Bu şehirde elektrik bile gidip geliyor
Ne kadar silersen sil, saklarsan sakla
Öte yanın daha fazlasını istiyor

Herkes üzerinden kör kör uçarken
El sallaman bir şeyi değiştirmez

Posted via email from Amma yedin be!

Adsız

2009-11-15T01:46:00.001+02:00

Download now or listen on posterous

15 Untitled.mp3 (3258 KB)

Not: Marilyn Manson'un "Untitled" isimli şarkısının sözlerini Türkçe'ye çevirdim. 1998'e doğru bir yolculuk yaptım. Meğer haklıymışım.

Adsız

En sonunda
"Onlar"laştım
ve onlara öncülük ettim

Ne de olsa
hiçbirimiz gerçekten "İnsanlar" olarak değerlendirilemedik

Hor kullanılmıştık, otomatiktik ve Tanrı'daki "a" kadar boştuk

Duygularımı yeniden iliştirdim
Hücresel ve narkotik

Hollywood'un zirvesinden Dünya uzay gibi görünüyordu
Milyonlarca kapsül ve mekanik hayvanlar
Ölü yıldızlarla dolu bir şehir
ve "Koma Beyazı" dediğim bir kız

Bu benim sonum

Untitled

At the end
I became "them"
and I led them

After all,
none of us really qualified as "Humans"

We were hardworn, automatic and as hollow as the "o" in God

I reattached my emotions
Cellular and narcotic

From the top of Hollywood it looked like space
Millions of capsules and mechanical animals
A city full of dead stars
and a girl I called "Coma White"

This is my Omega

Posted via email from Amma yedin be!

Zatülcenp

2009-11-12T22:54:00.001+02:00

Her şeyin yap-boz olacağı varmış meğer.
Geberesiceler!
Bela saunasında kilitli kalıp şok havuzunda derin donasıcalar!
.
..
...
....
.....
......
.......
Konimi de hacıladılar zaten!

- Ne? Zatülcenp mi olmuş?
- Oh be!

Posted via email from Amma yedin be!

11 / 11

2009-11-11T11:07:00.001+02:00

Not: Yine Turkce karaktersiz bir yazi oldu. Sabah ise gelirken bir Metro vagonunda baslayan bir yazi...

Kulu bol grili bu sabah. Balgam kivaminda. Soguk iste tahmin edebileceginiz gibi. Sobalarin kuruldugu bir deniz kenari mahallesine ait olmali aslinda bu hava. Parke taslardan yururken derme catma evlerin bacalarindan tuten isli duman cigerlerinize islemeli. Koltuk altlarinda rulo yapilmis gazetelerle insanlar olmali. Oysa burada Metro vagonlarina dogru hummali bir kosusturmaca var. Yeni guz ve yeni Ankara iste bildiginiz gibi. Boyle bir sabahin insanlari uyanmislar da yola koyulmuslar, ve de ben.

Acele ile tiras olmus vagonda uyuklayan abi. Sol favorisinin hemen altinda sig sayilabilecek derinlikte bir kesi, yavas yavas kapanmaya baslamis. Hafif parlak, kan kirmiziligi kalmamis, fumelenmis yag gibi duruyor. Tek bir hamle ile yapmis olmali. Gri guz Ankara sabahini dusunerek ya da olmak istedigi adam olamayisini ya da ozledigi bir seyi dusunerek yapmis olmali ya da tiras bicagini degistirme vakti gelmis. Emin degilim bu defa.

Hemen onumde oturan abla da uyukluyor. Aksam dogramali bir sebze yapmis. Bas parmaklarinin iclerinden anladim. Bicak ile elde sebze dograyinca boyle cizikler olusuyor. Kafasinda iki tane ozensiz tutturulmus toka. Kucaginda bir kitap var, arka kapagi uste donuk, belli ki sakliyor merakli gozlerden, benden, okudugu kitabi. Arka kapakta soyle bir seyler yaziyor: "...o kalp seni cok sevdi, o kalp simdi talan..." boyle bir seyler. Eksik, yerine oturmayan bir seyler var bu sabah.

Kulagimda da Sezen Aksu haykiriyor "ya olursa dersin hep bile bile" ve ben emin degilim ne kadar uyumlu butun bunlar. Butun bunlari dusunurken aniden robot gacinin sesi yankilaniyor tum melodileri bastirarak: "son durak Kizilay, inislerinizi lutfen kenar platformdan yapiniz"... Ben de hemen onumde duran deri montlu asi disiye uyarak kenar platform yerine orta platformdan iniyorum. Bu Ankara sabahi icin elimden ancak bu kadari geliyor...

Posted via email from Amma yedin be!

Müsvedde

2009-11-08T22:35:00.001+02:00

Fotoğraflara baktın yine değil mi? Siyah ve beyaz olanlarına. Kadınlar ve erkekler gördün. Hatırlamaya çalıştığın ama hatırlayamadığın. Kendini seçebildin mi onların arasından peki? Oyun hamuru gibi kokuyor şu bozuk dimağın mübarek. Akşam akşam midemi kaldırdın. Parmaklarımı sokup mıncıklayıp yoğurasım geliyor beynini canlı canlı iken. Gözlerin de pek donuklaşmış. Aynaya baktığında, göz göze geldiğinde sen bile korkuyorsun değil mi?

Denize girdiğinde anadan üryan kaldığında anlıyordun özgürlüğün ne demek olduğunu. Bunu hatırlıyor musun peki? Mayonu bir hamlede sıyırıp parmak ucunda salladığın günleri? Ağır çekim hatırlamaya çalış. Tıpkı ölümün gibi. Ağır çekim. Bir ileri bir geri sar. Bir kare önce mutlu iken bir kare sonrasında mutsuz olduğunu anımsa. Tuzlu suyun kasıklarının arasından inip en mahrem yerlerine değdiği o anları hatırla. Fotoğraflarda yok bunlar, boşuna eline alıp alıp bırakma onları.

Bir koro hayal et. Herkes ama herkes büyük bir uyum içinde. Bir tek sen değilsin. Herkes bunun farkında ama farkında değilmiş gibi davranıyor herkes. Nasıl? Beterin beteri bir durum değil mi? Şu hale bak. Alnından iki üç damla ter damlayacak gayet sanatsal bir şekilde ama kırışık alnında oluşan Horst ve Graben'ler yüzünden gayet iğrenç bir manzara oluşturuyorlar. Sanki beynin dışarı fışkırıyormuş gibi. Kafa derindeki sebumla birleşip yağlı yüzünden aşağı akıyorlar. Akşam akşam midemi kaldırdın. Parmaklarımı sokup oyasım geliyor gözlerini canlı canlı iken. Ağzının etrafı da pek kırışmış. Sanki birisi dikmiş gibi çuvaldız ile. Çok mu konuştun sen zamanında? Hatırlıyor musun bakayım?

En ufak bir gürültüde memnunsuz olduğun anları hatırla şimdi biraz da. Hani o burnunun en havada olduğu dönemleri. Eline kimsenin su dökemediği dönemleri. Bak! Bak! Nasıl da gülümsüyor o kırış buruş dudakların. Şimdi nasılsın peki? Geceleri nasılsın? Zifiri karanlığın uzatmalı nişanlısı sessizlik boy gösterdiğinde ne yapıyorsun peki? Üst kattaki komşunun tuvalete girmesini sabırsızlıkla bekliyorsun. Herif tüm boşaltım sistemini temizleyinceye kadar sıçarken çıkarttığı seslere sifonun sesini de ekleyince yüzün gülüyor değil mi? Kendi kendini ancak böyle kandırıyorsun. Yalnız değilsin güya. Etrafta başka ses kaynakları var iken yalnız olmaz değil mi insan?

Eski giysilerine baktın yine değil mi? Kahverengi ve yeşil olanlarına. Naftalin ve pas kokusunu duydun. Kendin de öyle kokuyorsun işte. Farkında bile değilsin değil mi? Yutman gereken haplarına, içmen gereken şuruplarına bir bak hele. Komodinin üzeri envayi çeşit ilaçla dolu. Kimyasalların bile senin kimyanı düzeltmeye yetmiyor. Düzeltmez çünkü zaafların gün kadar apaçık ortada. Suluboyanın su ile darmadağın olabileceği kadar açık ve net zaafların senin. Düşündükçe geberecek gibi oluyorsun değil mi?

Yüzüne yağan ilk karın değdiği yerde hissettiğin soğuk ile birlikte anlıyordun yaşadığını. Bunu hatırlıyor musun peki? Atkını hızlıca çözüp havaya doğru üflediğin anları? Ağır çekim hatırlamaya çalış. Tıpkı içine kapanışın gibi. Ağır çekim. İçinden çıkan havanın sımsıcak olduğunu anımsa. 36,5 derece Celsius. Fotoğraflarda yok bunlar, boşuna yırtıp durma onları!

Şimdi bana iyice bir bak. Gözüme bak, kapkara. Ağzıma bak, kıpkırmızı. Yüzüme bak, bembeyaz. Sence ben bir düş olabilir miyim? Bir sanrı? Bir hayal? Bir hayalet?.. Güldürme beni rezil! Müsvedde! Anladın mı benim kim olduğumu? Baştan anlatayım mı?

Posted via email from Amma yedin be!

Dinliyorum

2009-10-21T23:44:00.001+03:00

Kulağımın içi kan, pas dolmuş
Ondan duyamamışım dediklerini
Serçe parmağımı tirbuşon misali daldırınca
Farkına vardım
Açıldı şimdi
Açıldım
Ses olmasa da olurdu ya...

İlla konuşacaksan buyur
Dinliyorum

Başlamadan sen...

Gazozu neyin cam şişeden içerdik eskiden
Teneke bir tek gürültüye yarardı
Şimdi gürültü olmadan dans edemiyorum

Tüm bunlara rağmen konuşacaksan buyur
Dinliyorum

Ocağın altını kısmışım
Kapanmış nice sonra
Şimdi her yer bulanık biraz
Deniz yeşil, orman mavi
Bulut toprak, toprak beyaz

Uykum geldi...

Posted via email from Amma yedin be!

Fanus

2009-10-19T23:52:00.001+03:00

Fanusum boş kalmasın diye iki balık almıştık
(Birisi diğeri için)
Farkına varmamışım
Su bulanmış
Balıklar ölmüş.

Şimdi babama bir at ısmarladım
Tahta... Boyalı...
Alır mı acaba?
Bu yeni yıla mı bağlamalıyım umudumu
Yoksa bir sonrakine mi?

Ya sen?
Hala düşünce burnuna kar hapşırıyor musun?

Bebekler de hapşırıyor.
Yüzlerini çizmesinler diye
Eldiven giydiriyorlar bazen.
Ne saçma!
Ben parmaksız eldivenleri severim.
Bacaksızım bir de.
Ondandır belki.

Yeterince ovalarsak
Tüm lekelerimiz birer birer silinirmiş.
Çillerimiz bile.

Yaşasın!
Fanusun boş mu senin?

Sıkıysa aynaya bakarken kendine tükür!
Bak aynayı batırınca annen nasıl kızıyor!

Posted via email from Amma yedin be!

Süper Çocuğun Ölümü

2009-10-15T23:55:00.001+03:00

Her şeyin bir seveni var benim haricimde.
Her nesnenin.
Arabesk.
İçe dönük.
Pelesenk.

Bir çocuktan daha tehlikeli olan çocuğun çocuk olduğunun farkında olamamasıdır.

Çocuk dediniz, ben fark edemedim.

Nedendir bilinmez (hoş umrumda da değil) ama bu hep böyle oldu, olacak da.
Ben: Herkes için bir oyuncak, bir gazete, bir film ya da bir fotoğraftan çok da fazlası olamayan bir nesne.
İşin komik tarafı da bu vakte kadar fena halde pohpohlanmış olmam:
"Süper çocuk!"

Şimdi sizin yerlere göklere sığdıramadığınız çocuk, ben, kendi başıma kendimi dilimledim az önce.
Duruyorum şimdi.
Alkış.
Belli ki yine yeni bir "aferin" bekliyorum sizden.
Var mı sorusu olan?
Abiler ablalar teyzeler amcalar?

İki çift lafa tav oldum.
Olurum ben.
Kısa süreli geriye sarmalar.
Erimiş bant geriye sarılmaz, dolanır, yapışır, saçmalar, boğuklaşır.

Mikrofondan gelen ses kimin?
Ya aynadaki yansıma?

Yeri geldi ince oldum.
Uzattığım eller havada kalmaz sandım, bal gibi de kaldı.
Pohpohlandım etraflıca.

Çağırdınız geldim.

Mutlaka soracak bir sorunuz oldu.
Mutlaka bir cevap beklediniz.
Yeri geldi maharetli oldum, yeri geldi zeki, yeri geldi çalışkan, yeri geldi uslu, yeri geldi deli, yeri geldi adam oldum.

Rol torbasından çekip çekip başımdan aşağı saçılınca ister istemez zahiri şöhretler yarattım kendime.

Satılık iki kulak.
Satılık iki göz.
Satılık bir ağız (takım dudak, damak dahil).
Satılık bir gırtlak.
Satılık bir Adem elması.
Satılık bir çift kaş.
Muayyen.
İnce çıkma.
Akşam pazarı.

Siz süper dedikçe boşaldı.
Eridi, bitti, kül oldu.
Küstü.
Hiç olmadığı kadar küstü.

Siyahı kim sever ki?
Moru? Maviyi?
Ne biçim bir kombinasyon bu?
Bu ne biçim bir karnaval?

Plastikten bağlar bunlar.
Size ait.
Basit, adi plastik.
Kanser.

Tüh!
Ölak, tüh!

Hatırlamak oldu işim çoğu zaman.
Hatırlanmak ancak masallarda.

Bir çocuktan daha tehlikeli olan çocuğun istediklerini alamamasıdır.

Çocuk dediniz, ben fark edemedim.

Yükleme "kimi" sorusunu sorduğunuzda aklınıza ben geldim.
Ama hiç özneniz olmadım aslında.
Gizli bile olsa.
Ne hikmetse farklı kıldınız.

Süper çocuktan geriye kalanlar!
Satılık bir boyun.
Satılık parmaklar.
Kollar ve bacaklar.
Satılık bir gövde.

Kırmızı.
En kanlısından.
Nar gibi.
En belliydim. Beni belli ettiniz. İşaretlediniz belki de.
Alfa.
Beta.
Bir.
İki.
Gözlerim maviden yeşile döndü.
Saçlarım kıvırcıktan yeme maruluna.
Şimdi dökülmeye başladılar.

Pohpohlarınızla, yalanlarınızla ve gazınızla büyüyen bir çocuk.
Şehrin çocuğu.
Şer.
Endirekt.
Şunun bunun arkadaşı.
Şunun arkadaşının arkadaşı.
Bunlar oldum.
Asla direkt olmadım.

Denizi bildim, rüzgarı bildim.
Kendimi oralarda bir yerlerde rahat hissettim.
Sonra konuşmaya çalıştım, anlatmaya, aktarmaya.
Sus!
Yeter artık!
Meta ilan edildim.
Meta zoru.
Zor oldum en sonralarda.

Süper çocuktan geriye kalanlar!

Kalp yok!
Boştu orası hep!
Boş!

Kof!

Posted via email from Amma yedin be!

Beklerler Şimdi...

2009-10-13T23:20:00.001+03:00

En son ne zaman geri dönüş noktası aldım hatırlayamasam da esen rüzgarlarla beraber geri dönüşün uygun ve kolay olacağını tahmin ediyorum. Ne de olsa "liebe ist für alle da" öyle değil mi geberik negatifler?

Internet alemi alem. Alem demek pek de doğru değil aslında. Gördüm, bizzat izledim bazı örnekler. Harbiden dibimde varmış meğer. Çok mudur acaba? Bir çağrı, bir mesaj, tam 12'den, tahtaya? "Oradan tahtaboşa"? Bakalım neler olacak ama karanlık çökünce daha bir güzel oluyor, mumlar vesaire... Tahtaboşu aydınlatan mumlar... Eriyen, ergimiş mumlar...

Soracağım öylesine fazla soru da yok aslında bu geri dönüş ile ilgili. Soru sormaktansa hareket etmek lazım biraz. İsteyen var ise vereceksin. İsteyen deryaymış, denizmiş meğer. Diyorum ya... Tam 12'den, tahtaya isabet!

Zakkum söylerdi de dinlerdim "everything's comin' up roses" derdi sayın Yusuf Demirkol, hatta "everything will flow"... Meğer öyle değilmiş aslında. Geri dönmek gerekmiş. Yani belli başlı bazı şeyler var. Ağız açmadan, hareket etmek lazım. Şimdi neticede biz 24 saatin kaçını ayık geçiriyoruz o önemli. Geri kalan, salyalara, horlamalara ve tıslamalara maruz kalan saatlerde neler olur neler. Hayal hayal nereye kadar değil mi sapına kadar negatifler?

Aynı kanallardan bahsediyorum, aynı koltuklar, aynı mumlar, aynı tablolar belki de. "Pazara gidelim, bir şey alalım, pazara gidip bir şey alıp n'apalım?" Onlarlaymış da haberim yokmuş. Meğer çok erişilebilirmiş. Hırdavat reyonu, temizlik reyonu, bahçe reyonu gibiymiş meğer. Bir daha bir daha derken sabah olacakken hayallere ne gerek var? Alan memnun, veren memnun. İsteyen deryaymış, denizmiş meğer. Hayret!

Boğazlı kazakların, yandan taramalı saçların hüküm sürdüğü vakitlerden bahsediyorum. Internet alemi harbiden alem. Gerçek Dünya'da göz bu, kayar elbet. Aman zemin ıslak! Bir çağrı, bir mesaj ya da bir e-posta ve tüm köpekler ulusun, bağırsınlar! Willy Wonka gibi, Frank'n'furter gibi...

Hani bir şey seçip "işte bunda en iyiyim" diyebilenler var ya. İmrenirdim. Meğer ne gerek varmış. Belli yani, benim hangi arenada "en iyi" olduğum. Belliymiş. Alemmişim de haberim yokmuş. Kontrol bendeymiş meğer. Meşhur olabilirim her an. Kırmızı halılar falan... (Belki beyaz halıları ben kırmızı yaparım, kimbilir?)

Geri dönüş saatlerin geri alınması gibi bir şey değil. En azımdan benim açımdan öyle değil. Spiralden aşağı da olabilir, yukarı da olabilir. Toprağı bol olasıca Freud! En Sigmund'undan... Bunları da dile getirmiş miydi acaba? Yok canım! Analog saat dediğin parmakla geriye gider. Ama ben? Öyle sıradan değil. Tahtaboşa toplayım önce. Varmış ya bir sürü. Toplayım hele! Sonra oradan tahta falan...

"Today is like tomorrow" / "We can build a new tomorrow today"
(Dönüşün ta kendisi işte... Ben demedim, demişler... Beklerler şimdi...)

Posted via email from Amma yedin be!

Alınıyor musun ey güzel hemşehrim, söyle, alınıyor musun?

2009-10-05T16:57:00.001+03:00

"At kadehi elinden

Bin parçaya bölünsün

Dökülsün meyler yere

Hatıralar gömülsün"

Dolmuşta şoförün hemen arkasındaki koltuğa oturuyorsan para uzatmaktan sıkılmayacaksın. Buna hakkın yok. 1,80 TL karşılığında bu kadar hizmet verilebiliyor kardeşim. Daha fazlasını istiyorsan o pamuk eller cebine girecek önce sonra taksiye falan binilecek. Cam yarıya kadar açılacak püfür püfür gideceksin. Aksi taktirde o paraları seri üretim bandı gibi tıkır tıkır uzatmaya mecbursun güzel hemşehrim, anlıyor musun?

Yeri gelecek "çök" komutu ile çökecek, "kalk" komutu ile kalkacaksın. Alışacaksın. Bunları kabul ederek, kafanı vurarak girmelisin dolmuşa. Yer kalmamışsa şayet, bodur tabureye oturmasını bileceksin. Kıçının iki yanağı taşacak tabureden. Gidene kadar bir tuhaf olacaksın. Kıçında tabure yüzeyinin minik baklavalı (yahut elmaslı) deseni çıkacak. O kafayı vuracaksın demirlere, cama, koltuğa her kasis manevrasında. Aksi taktirde başka yollar bulacaksın güzel hemşehrim, anlıyor musun?

Alınıyor musun ey güzel hemşehrim, söyle, alınıyor musun?

Yoksa sen hala marketlerden koli koli yumurta alırken etrafına bakıp kendine özel bir karton mu oluşturuyorsun? En irilerine sahip olabilmek için biraz o koliden biraz bu koliden bir karma mı yapıyorsun? Artı eksi ne kadar fark edecek toplam proteinin?

Geberiyor musun ey güzel hemşehrim, söyle, geberiyor musun?

Deniz Seki'yi de salıverdiler. O da kitap yazacak mı acaba? Ne hakkında olacak bu kitap acaba? Tülin Şahin bir kitap daha yazacak mı peki? Ya Derya Baykal? Ya Yaşar Nuri Öztürk? Hepsinden bir karma yapsalar ne de satar aslında... "Yeni Dönem Mitolojileri" olsun adı da... Olmaz mı ey salak hemşehrim, söyle, olmaz mı?

Posted via email from Amma yedin be!

Mubeccel'e Gaz

2009-10-01T17:35:00.001+03:00

Not: Yine Turkce karaktersiz bir yazi oldu. Yine sabah ise gelirken bir metro vagonunda basladim bu yaziya, sonra dolmusta devam etti. Telefonumu kullanarak yazdigim icin ugrasmadim, Ingilizce kaldi harfler. Cok da umrumda degil artik hani. Eger cok umrundaysa, ey okuyucu, tuttugun (ya da tutacagin ilk sey) sana girsin...

Herkesin cevresinde vardir boyle bir tip. Ya da yoktur. Cogu ailede vardir hatta. Bir kadin karakter. Adina ne diyelim? Sey olsun hadi... Mubeccel. Az once gordum de oyle bir tip. Aklima geldi, yazmak istedim.

Simdi bu kadinin en buyuk ozelligi aile tarafindan feci derecede gaza getiriliyor olmasidir. Hani soyle replikler atilir o ortamda iken ya da onun arkasindan:

"Mubeccel de pire gibi kizdir."
"Ah o Mubeccel yok mu! Ates gibidir."
"Eli bir cabuktur ki."
"Okusaymis alim olurmus."
"Zehir gibi valla!"
"Cayimizi kurabiyemizi eksik etmez hic!"
"Hakkini aramasini bilir."
"Tuttugunu koparir."

Cogu zaman boydan yana da talihsiz olan bu Mubeccel, rotarder freni olmaksizin aile efradinin verdigi bu bilimum gazlarla kendini topac sanarak gezinmeye baslar. Ne bileyim iste metro vagonundan ilk cikan olabilmek icin iter, kakar insanlari. Bir hirka mutlaka vardir uzerinde ki cekistirip goguslerini kapatabilsin. Saclar daginik, yoluk yoluk ama mahalledeki diger "abla"larin yaptigi gibi ya tuhaf bir tokayla ya da kalemle toplanmaya calisilmis. Her ottutturucu laf ve hareket sonrasinda saclarini tekrar elden gecirir, goguslerini orter ve sakizini patlatir. Varsa agziin kenarlarindaki beyaz tukuruk kalintilarini tek elin bas ve isaret parmaklarini "check isareti" yaparak temizler.

Hele bazen ev isinden bunalip belediyelerin el isleri kurslarina katilanlari var ki bunlarin tam akillara zarar oluyorlar. Hayir gercekten "iyi ki okumamissin be guzel ablacigim" diyesi geliyor insanin. Hafif boyle bir irite oldum, yazayim istedim. Var cunku boyle tipler. Ne diyecegini sasiriyor insan. Pek bir gaz bu kadin, bu Mubeccel. Ates gibiymis...

Tamamen gozlemime dayali bir cumleler koleksiyonu bu. Bilmem sizin gozunuzde de canlandi mi boyle bir karakter? Daha dogrusu var mi etrafinizda? Saginizda? Solunuzda?

Not: Mubeccel ismi spontan olarak gelmistir. Tanimiyorum kimseyi ben!

Not: Yagli boya tablo Lucian Freud tarafindan yapilmistir, adi da "Sue Tilley"dir. Ne alaka demeyin! Var yani alaka biraz, az biraz...

Posted via email from Amma yedin be!

Teknik Açıdan İhlal Edil! Sonra Yeniden Başla!

2009-09-30T21:43:00.001+03:00

Kendine bir kullanıcı adı seç!
Bir avatar bul!
Renk seç!
Bir teman olsun!
Para ver ki seni daha özel yapsınlar!
Palyaço ol!
Seni boyasız palyaço yapsınlar!
Kirpik taksınlar!
Götündeki kıllar gibi kirpikler taksınlar!
Benlerini aldır!
Benliğini aldır!
Starbucks'a git!
Gloria Jean's Coffees'e git!
Tribeca'ya git!
İki gram kahveye en aşağı 5 TL öde!
Götünü kaldırsınlar!
Geri dönüşümlü peçeteler!
Daha az ağaç kestiren el yakmama aparatlarından kullan!
Fındık aroman unutulsun!
İtiraz et!
Heyt be!
Müşteriye bak!
"Özür dileriz efendim, yenileyelim" dedittir!
Senden büyük yok buralarda!
Sadrazamın testislerinden fırla!
Çok çikolatalı keklerden ye!
Zorda kalırsan kekele!
Yabanmersinleri ye!
Bilmesen bile ye!
Biliyormuş gibi görün!
Yeme yedir!
Dışarı taşanları iyice yedir!
Üstüne, başına, ağzına yedir!
Göğüslerini dik gösteren sütyenlerden kullan!
Aletini seksersiz yaptıran cihazlara yerleştir!
Masaj koltuklarına otur!
Masaj kaltağı ol!
Mesaj kaygın olsun!
Kısa mesaj at!
Kısalt!
Hapı yut!
Zayıfla!
Hapı yut!
Güzelleş!
"Anı, gözü dağıttı" desinler!
Köpek al!
Balık al!
Tavşan al!
Sokağa at!
Kendini de at!
Kullan at!
Bir kullanımlık bunalım fahişesi ol!
Ertesi gün savaşçı kesil!
Kablosuz alana gir!
Sonra sana girsinler!
Daha hızlısını seç!
En hızlısını!
En acısızını!
En yalancısını!
Yalan ol!
Milyonlardan birisi ol!
Kolay ol!
Üç al!
İki öde!
Öc al!
Götünü yırt!
Duyur sesini!
Öyle ya da böyle yap bir şeyler!
Çabuk ol!
Bir alan adın olsun!
Seni alan olsun!
Senin adın olsun!
Teknik ol!
Teknik açıdan ihlal edil!
Termostatın olsun!
Isınınca at!
Isın ve at!
Isır ve at!
Hiç olmamış gibi farz et!
Sünnet ol!
Sünnet et!
Sonra yeniden başla!
Sonra yeniden başla!
Sonra yeniden başla!
Sonra yeniden başla!
Sonra yeniden başla!
Sonra yeniden başla!
Sonra yeniden başla!

Posted via email from Amma yedin be!

Sinop Turu: Ankara'da Doğup Büyüyen Bir Sinoplunun Gözünden Sinop

2009-09-29T16:51:00.001+03:00

Ankara’da doğup büyüyen ama Sinop’u asla ihmal etmeyen bir Sinoplu olarak Sinop’u merak edenlere, görmeyenlere dilim döndüğünce tanıtmaya başladığım yeni bir site hazırladım. Bu sitedeki her bir kelime, her bir fotoğraf, her bir yorum, benim gözümdeki Sinop’u merak edenlere anlatacaktır.

Evet, bazılarına bıkkınlık ve baygınlık ve şaşkınlık veriyor olabilirim ama Sinop'a inanılmaz derecede aşığım. Ne gelir elden?

Baylar bayanlar, karadenize kayanlar, merakına merak katanlar... İşte karşınızda "Sinop Turu"...

http://www.sinopturu.com

Posted via email from Amma yedin be!

Elbezlerinin ve yünden el ile uzun zaman içinde, provasız örülmüş süveterlerin hüküm sürdüğü dönemlerde olmak

2009-09-23T22:00:00.001+03:00

En çok elbezlerinin ve yünden el ile uzun zaman içinde, provasız örülmüş süveterlerin hüküm sürdüğü dönemlerde olmalıyım gibi geldi birden bugün bana. Soğuktan yanaklarımın parça parça kızardığı, terden ense saçlarımın lüle lüle olduğu dönemlerden bahsediyorum. Ağı sökülmüş pijama altım ve üst bantları vida ile tutturulmuş kan kırmızısı, klasik Ceyo terliklerimin vazgeçilmezim olduğu dönemler. Evvelden biraz önce hani...

Sayı doğrumda işaretlediğim bir aralık var. O aralığa girmeden önceki dönemin silik soluk, bir öncekini melankolinin sapına kadar hatırladığım dönemden fersahlar sonrasındaki bir dönem.

İşte bu satırlar o döneme ait, o dönemden.

Yumurtanın sahanda en cıvık kalan kısmı sümük işte basbayağı! Ağladığım zaman (o dönemde) ağzımdan burnumdan fışkıran sümük hem de. Donuk protein. Kullan at bezler yok. Yıka kullan. Üçgen muşamba. Pişik.

Her ne zaman yeniden başlasam bir damla tentürdiyot yetecek gibi ama aslında litreler dolusu kanı emecek kadar hidrofil pamuk gerekli. İyotlu tuz gerekli ayık kalmam için yahut kaya tuzu.

İşte bu satırlar o döneme ait, en basitinden bir iki sarsma ile yutmaya hazırlandığım oyuncak parçalarını göğere göğere püskürttüğüm bir dönem.

Verin elime basit bir pastel boya, bir de en adisinden teksir kağıdı. Koca ağızlarınızı çizeyim yine. Sahte incilerinizi resmedeyim.

Kendine sakadığın sırlar da sır sayılır mı? Yani kendin için ve bir tek kendinin bildiği? Sayılır bal gibi. Dişlerin değişmemişken henüz, sayılır...

En çok beyaz sabunla köpürtülen sabunlukların ucundan damlayan köpüklerin omurilik soğanımdan aşağı aktığı dönemlerde olmalıyım gibi geldi birden bugün bana. Hani sırtı sabunlatmak için birisini banyoya çağırdığında, kapının açıldığında, sırtındaki tüm tüyleri diken diken eden o eşsiz rüzgarı hatırladığım o ilk zaman.

Annnneeeeeeeeeeee! Bittttiiiiiiii! Silebilirsin!

Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi ve sekiz
Dokuz, on, onbir, oniki, onüç ve ondört
Onbeş, onaltı, onyedi ve onsekiz
Ondokuz, yirmi, yirmibir, yirmiiki ve yirmiüç
Yirmidört, yirmibeş, yirmialtı ve yirmiyedi
Yirmisekiz ve yirmidokuz...

Posted via email from Amma yedin be!

Forward = "Sana gelen bana gelsin oy oy..."

2009-09-04T18:32:00.001+03:00

Hiç bir e-posta "forward" ederken aklınıza geldi mi? Aslında "forward" etmek şu dizelerle bütünleşiyor:

Bu dünyada, senden gayri
Başka kimim var
Sana gelen, bana gelsin oy oy...

Uzun lafın kısası "forward" eşittir "sana gelen bana gelsin oy oy"

Posted via email from Amma yedin be!

"Bana bir adet bol razpberiyli fra'puçihnoğ lütfen. Grandey boy olsun."

2009-09-03T16:31:00.001+03:00

Bugün Starbucks Bilkent Center'a yolumuz düştü öğle yemeğini müteakip. Sırada böyle boylu poslu endamlı mendamlı (evet evet güneş gözlüklerini geçici olarak kafalarının üstüne koyan tiplerden) bir plaza insanı (tam ama bu tanıma uyuyor, ne bir milim eksik ne bir milim fazla).

Diyaloğu olduğu gibi vereyim, siz okuyun en iyisi:

P.İ.: Merhaba, ben sipariş verebilirim sanırım.

E.K.: Dinliyorum efendim.

P.İ.: Bana bir adet bol razpberiyli fra'puçihnoğ lütfen. Grandey boy olsun. (İngiliz ingilizcesi ile sundae dermişçesine, grande.)

E.K.: Derhal efendim. Krema da olsun mu?

P.İ.: Hayır tabii ki. (Kesin ve kat'i bir tavır ve el işareti desteği ile göğüs kafesi şişirilerek pantolon çekilerek...)

E.K.: İsminiz neydi efendim?

Evet... Hepimiz heyecanla o anı bekledik. Böyle "Dağbeyi", "Haydebre", "Kükrer" ya da "Führer" gibi bir isim bekliyoruz ya hepimiz ama nerdeeeee? Gelen cevap ile hepimiz savrulduk:

P.İ.: Alican.

Sessizlik.

E.K.: Alican bey, yanında yeni bisküvilerimizden de denemek ister misiniz, muzlu ve cevizli?

P.İ.: Oh, hayır.

Lejand:

P.İ. = Plaza insanı

E.K. = Emir kulu

Posted via email from Amma yedin be!

"...'Cos Everyday Hurts a Little More and I'll Do Anything, Yes I'll Do Anything to Belong, to Be Strong, to Say There's Nothing Wrong..."

2009-09-02T16:12:00.001+03:00

Okuyucuya (kurbana ya da deri yuzucuye) not: Yine Turkce karaktersiz bir yazi oldu. Yazinin karakteri hakkinda bir yorumum yok ancak karaktersiz ibne diyebilecegim bir suru insan var sagda solda gonul rahatligiyla. "Karaktersiz" ve "ibne" kelimelerine ayri ayri saygim neyin var ama birlestirince bence agzimdan duyabileceginiz nadir nefretli kaliplardan biri cikiyor iste...

Metro treni Akkopru'ye yaklasirken uzakta Ankara kalesi sisler arasindan, Ankamall uzerinde gorunuyor. Bir sabah daha "gunaydin" diyor bana, bir Ankara sabahi daha. Tuhaf ve alayci bir tavir var bu manzarada. "Her seyim bu, gecmisim, simdim ve gelecegim" diyor Ankara... "Neyimi seviyorsan?"

Neyini seviyorum ki? Saysam mi, saymasam mi?...

Benim gibi dusunenler de vardir zannimca...

Ben farkli dusunuyorum ama, cunku var oldugu ve benim uzerinde yasadigim icin degil, altiya kadar sayabildigim icin seviyorum Ankara'yi. (Uzerimde kirmizi t-shirtume vuran isiklar kirmizi telefon kabima yansidikca dinmeyen bir kanamam varmis gibi oluyor ve evet, ayakkabilarim da kirmizi. Yuruyen bir kanama gibiyim.)

Simdi Ulus duraginda durduk. Elimi bilegimden plastik kemente dolamadan ayakta durabiliyorum artik. Fren ile olusan sanki kuvvete karsi koyabiliyorum. Ulus. Eski duragim. Artik inmiyorum burada, sevmiyorum onu, kusum ona. Dolmusculari yamuk yaptilar bana ve kendileri kaybettiler. Artik Kizilay'dan biniyorum dolmusuma, dert yok, tasa yok. Burada sadece para uzatma var, sonrasina karismiyorsunuz. Aciklama, yalvarma, bekleme yok. Tipki Ankara gibi, yalin ve net.

Fark ettim de herkesin uzerine bir blasélik cokmus. Blaséyim aman degmesin yagli boya! (Brian Molko haykiriyor bir yandan... "You're beautiful and so blasé so please don't let them have their way" Hay hay Brian'im Molko'm, hay hay...) Ulan eskiden bi' kendimi zannederdim, etraf izole bant dolmus yahu! Modasi mi gecti bu tavirlarin yoksa modam mi gecti bilemedim. Sastim ve kaldim. Niye kot pantolon giydiysem bugun? Sortun boku mu cikti? Kis mevsimi de sort giyecegim bir sonraki mevsimden tezi yok! Usumem, usursem uzun corap giyerim.

Yaziyi bitirmeden once dun eve yolculugum sirasinda 4 kaza gordugumu belirtmek istiyorum. Azicik yagmur yagdi ve tozu topragi sabuna donusturdu. Kaygelen meydanina dondu her yer. Kuymak kuymak asfalt bezgin benizli kafalarla birlesince kaza saydim abakusumde dort kez. (Ah Aylin abla be... Ne guzeldi o "4 Gun 4 Gece" sarkisi... "4 gun 4 gece yagdi yagmur, 4 gun 4 gece... Olur gibi yapinca... Acim diner mi sence?"

Oyle nefret doluyum ki anlatamam... Hani on parmagimi kesip parmaksiz eldiven giysem usumeyecek ellerim hic, o denli! Fazla da konusmak istemiyorum keza beynimdeki sinirler alti telli bir bas gitarin en kalin teli gibi oldu... Sinaptik bozunmalar mi var nedir? Hayata azicik sintik melodiler katmak adina her sey aslinda ve soyluyorum kuzucuklarim hafif bogaz agrisiyla, siz de soyleyin:

Bu baraji bize yaptim

Yine ayni yerde kaza yaptim ben
Yine ayni yerde kaza yaptim

En son koydugumda igneyi
Hala birinci sarki caliyordu
Hala birinci sarki caliyordu

Sozlukte yoktu
Bu sozcukleri bize yazdim
Bu sozcukleri bize yazdim

Yine ayni yerden kesik yaptim ben
Yine ayni yerden kesik yaptim

Herkesten nefret ediyorum

Herkesten

Posted via email from Amma yedin be!

Havuzda Badem Korkusu...

2009-08-27T23:16:00.001+03:00

Bundan tam bir gün önce (52 dakika içinde yetiştirebilirsem şayet...) bir haber gözümün nuruna çarpmıştı. "Denizde Badem Korkusu" adı altında. Böyle sarıcacık bir gacı nasıl bir ifadeyle bakıyordu anlatamam. Zeytinli ciabatta ekmeği çarpsın ki kızancık adeta Alfred'im Hitchcock'umun film afişlerinden fırlamış gibiydi. Bir de onu teselli eden başka bir gacı vardı. Neyse efendim, habere geri dönelim. Bu başlığa bakınca önce dedim herhalde sonunda Badem grubunun içten içe zırvaladığını kabul eden sahil sakinlerimiz bir çeşit protesto düzenlediler, denizin içine Badem'in ikinci albümünün bantını çalan bir MC Hammer tarzı teyp attılar da planktonlara neyin zeval geldi!

Meğer öyle değilmiş. Haberi hala tam okumamakla birlikte Badem'in bir fok olduğunu ve kafesini parçalayarak kaçtığını öğrendim. İşte bizim kızancıklar ve oğlancıklar hayvanı sevmeye mi kalkmış, pipisine mi gülmüşler orasını tam anlamadım, hayvan kontür atak ile cevap vermiş (en combobreaker cinsinden - öptüm sizi Mortal Kombat severler) işte feryat figan ortalıkta bir kaçışma olmuş. Hatta olaydan sonra azıcık üstte olanlar deklarasyon neyin yapmışlar Badem'e yüz vermeyin, ellemeyin gayrı diye.

Geleleim benim havuz indüksiyonuma... Bugün bizim havuzda yine rutin turlarımızı yapar iken böyle soldan soldan nasıl bir dalgalanma oldu anlatamam. Sanki bir dikdörtgenler prizması içindeyim de, bu prizmayı bir altın madencisi tutuyormuş da, altını elemek için sağa sola savurmuş da... Anlayın işte... Fena bir sarsıntıdan sonra böyle bir de yalayıcı dalgalar ve artçı dalgalar silsilesi üzerimize geldi. Burundan girip genize değdi feleğine yandığımın klorlu suları. Sonra biraz sonra ayıp gözlerimi açınca (niye kapadıysam, gözümde A sınıfı bir gözlük var halbuki) ne göreyim Badem üstümüze geliyor.

Bayılmışım...

Ayılırken bağırıyormuşum "Havuzda Badem Korkusu", "Bademmmm", "Baaaağğğğddeeeeeyyyğğğğmmmmmkkkkrrrrrhhhh!"... Sonra fark ettim ki senin benim gibi bir sapyenmiş. O kadar dalgayı buncacık havuzda nasıl yarattı bilemiyorum ama sarı gacıya hak vermemek elde değildi. Hemen turlarımızı tamamlayıp oradan uzaklaştık. Hala şaşkınım, hala dikenlerim tüy tüy... Açıklama bekliyorum!

Posted via email from Amma yedin be!

Tüh be! Fena kandım! Oysa başlığı okuyunca ne de sevinmiştim be!

2009-08-27T12:36:00.001+03:00

27 Ağustos 2009 saat 12:30 civarı Hurriyet Internet sitesinde gezinirken gözüme öyle bir çarpmıştı ki başlık ve yanındaki küçük resim... İçeriği okuyunca azıcık haliyle yine...

Posted via email from Amma yedin be!

B.Ç.B! (Boğul Çocuk Boğul)

2009-08-25T23:07:00.001+03:00

Havuza girdiğimde farklı alemlere gidiyorum. Su altında daha fazla kalabilsem keşke... Bedenimi her seferinde daha da derine gönderiyorum, farklı basınçlar altında ezilip büzülen sinüs dolgularım yunus seslerine benzer sesler oluşturuyor. Bazen deliklerimden fırlıyor keratalar hatta. Ben de kimsenin görmediğine emin olduktan sonra elimle savıyorum etrafımdan doppler doppler... Onlar da ahenkle dans ediyor... Tıpkı çılbır gibi, yumurtanın sıcak suya dalınca kaskatı kesilip imleç ile döndürülen Autocad nesnesi olduğu an gibi.

Her bir kulaç beni uzun zaman önce okuduğum ve sevdiğim bir kitaptaki bir karaktere daha da yakınlaştırıyor: istiridye çocuk. Onun melankoli dünyası. Sonbahar geliyor ya hani, havuzu çevreleyen duvarlar arasındaki kapının altından üfüren uyarı rüzgarları. Bone altındaki kafamı üşütüyor. Hoşuma gidiyor aslında bu his, farklı alemlere gidişimi kolaylaştırıyor.

Su altında her şey daha özgür. Deniz gibi değil havuz, havuzu parsellemiş canlılar yok. Sadece havuz var, siz varsınız, biz varız işte. Klor atomlarının derimdeki gözeneklerini çevreleyişini hissedebildiğim için böyle yazıyorum yoksa klorun kafa yaptığından falan değil ha!

Soyunma odası seansını müteakip yaptığımız kısa muhabbet neticesinde (100. Yıl - Vatan Bilgisayar önü arası takdir edersiniz ki kısa) kaptanım beni Vatan Bilgisayar önündeki dolmuşuma teslim ediyor. (Bugün hemen geldi dolmuş mesela. Daha hemen geldiği zamanlar da oluyor ama bu böyle daha güzel bir geçiş oldu. Sanki DVD'nin bir katmanından diğer katmanına geçerken filmde yaşanan hafif duraksama gibi. Bilmem anlatabildim mi?)

Dolmuşumuz boş yine bu akşam. Yalnız kalçaları iki adet 10 TL'lık Trabzon ekmeğinin (yenicek döndük sayılır ya doğu Karadeniz turundan, biliyorum fiyatları hani) yanyana gelmesinden oluşmuş bir ikona görünümü sergileyen bir teyzem vardı ki sormayın. A.Ş.T.İ.'de inerken beni ezdi ezdi de Fora Gemlik ekstra zeytin ezmesine çevirdi. O inince tüm dolmuş sessizliğe büründü. Meğer o, torunları ve biz (ben ve 2 kişi) varmışız da o kadarmışız.

Her havuz sonrasında olduğu gibi uykulu gözlerle yolları yalayan bir şoför eşliğinde sürülen bir dolmuş yolculuğu daha bitiyor ve ben yine Ankamall üst geçidinde iniyorum. Ben üst geçide tırmandıkça şehir benden uzaklaşıyor. Sonra ben şehre, trafiğe, ışıklara, uykululara ve uykusuzlara tepeden bakıyorum. Havuz dibinde düşündüklerim altıma geliyor, sonra üfüren rüzgardan daha şiddetlisi kurumuş klor kokusunu burnuma burnuma yaklaştırıyor ve her zamanki gibi hapşırıyorum. Sen misin sinüslerini basınç ile taciz eden! Sonra Ankamall kapanmak üzereyken rutinimi tamamlamaya başlıyorum. Ankamall'un Emniyet Sarayı'na yakın kapısından girip Koçtaş kapısından çıkmak üzere yola koyuluyorum. Bu sefer köfteci bey yok, mısırcı da... Belli ki ramazan hepsini incecik dizmiş. Ama dolmuşlar var yine, dolmuşçular da... Gölbaşı müdavimleri her daim dolduruyor dolmuşları.

Ben yine kapıdaki güvenlikçiye sırt çantamı ve telefonumu uzatıyorum. O da artık uyuşmuş elleriyle şöyle bir mıncıklıyor kirli çamaşırlarım, ıslak mayom ve bonemi barındıran çantamı. (Çantam kardeşimin aslında. Amerika dönüşü fazla eşyalarını tıkıp yerlerde sürüdüğü çanta. Epey eşya alıyor dürzü! Akordeon gibi açıldıkça açılıyor.) Aslında güvenlik köprüsünden geçerken (sormayın, her geçişte kendimi önemli sanıyorum, kral gibi, çıplak kral gibi) ötüyorum çünkü kulağımda kulaklık ve onun bağlı olduğu portatif kişisel müzik çalarım var. (Markası önemli değil ama şöyle bir ipucu vereyim: Havva'nın Adem'in de başını yaktığı o meyve ile bağlantılı!) (Bu arada... Kulaklarımda Jonsi ve Alex'ten "Riceboy Sleeps" albümü çalkalanıyor ve beni havada süzülen, fırından taze çıkmış kek dumanı gibi sürüklüyor...) Neyse işte ötüm ötüm ötüyorum sonra hızlı adımlarla her zaman ziyaret ettiğim yere gidiyorum: giriş kat tuvaleti. Pisuvarım beni özlemiş, idrarımı içmek için sabırsızlanıyor. Ben onu kıskandırmak için önce diğer pisuvarlara doğru gidiyorum, o ağlamaya başlıyor (kendi kendine sifonu çekiyor şemiko) sonra ben fazla uzatmadan ona gidiyorum ve havuzda yuttuğum ve kısa Henle kulplarımdan geçmiş suları boşaltıyorum ve pisuvarıma "iyi akşamlar" dedikten sonra hemen yola koyuluyorum.

Ankamall'da (muhtemelen her yerde) hala tencere setlerinde kapaklar (tencerelere ait olan) ayrı parçalar olarak sayılıyorlar. Örneğin 3 tencere kapaklarıyla birlikte 6 parça tencere seti olarak satılıyor. Gülüyorum. (Altım kuru, keyfim yerinde...)

McDonald's'a uğrayıp en büyüğünden buzlu bir Coca Cola Zero alıyorum kendime. 3 lira 15 kuruş kendileri. Dev gibi. Anca yeter bana. Mesanem yeni boşalmış ve yolum azıcık uzun olduğuna göre, içerim diyerek alıyorum. Başlıyorum pipete yükseltmeye meyan köklü zararlı likidi. (Hey gidi Toricelli, kulakları çınlayasıca... Hatta sinüsleri...)

Rahat bir 10 dakika alıyor bir baştan bir başa yürümek Ankamall'u. Sonra çıkıyorum işte kapıdan. Azıcık yürüdükten sonra bok kokulu dere karşılıyor beni. Buram buram... Akköprü bana ben ona eşlik ede ede geliyorum eve. Sonra hemen havuzu özlüyorum ama. Havuz başka canım. Farklı alemler diyorum, basınç diyorum, kulaç diyorum...

"Elma isteyen var mı?" diyorum, annem karpuz kestiğini söylüyor. Bekleyim öyleyse. Malum yaz demek karpuz demek. Karpuz demek daha fazla sidik demek. O süper boy kola, karpuz, su derken ben sabahı sabah ederim veletler. Size güzel güzel akşamlar hatta geceler olsun...

(Hafif bir rehavet çöktü bak birden üstüme üstüme, biraz Taschen kitaplarına bakayım bari. Epeydir bakmamıştım...)

Ne diyordum? Havuz dibinde makro ve mikro alemlere gitmek güzel. Öyle şişelerden sıvı içip ne idüğü belirsiz keklerden yemeye de gerek yok. Üstelik göbeğimi içime çekmek zorunda da kalmıyorum. Her şey çok rahat.... Herkes sağır, herkes dilsiz ve baloncuk üretebiliyor (K.O.B.İ. destek kredisi almadan yapılan bir üretim)...

Posted via email from Amma yedin be!

Dolmus Guncesi

2009-08-24T09:46:00.001+03:00

(Bu yazida Turkce karakterler eksik, yok. Yerlerine Ingilizce karakter(siz)ler durmus. Ne de olsa "we're from America, where we eat our young", oyle degil mi?)

Bu yazida ritm var cunku dolmusta yaziyorum. Yine kisa pantolonum uzerimde, yine en arka sag taraftayim ve arka henuz bir kisi, ben varim, dortlenmemis. Yine en arka sag taraftayim diyorum cunku hep oyle oldu. Lise, universite, dolmus, sinema... Ne fark eder iste, hep boyleyim, hosuma gidiyor ya da kolay olan bu.

Normal sartlar altinda midem coktan bulanmisti onume bakarak yazdigimdan dolayi ama bugun tuhaf bir ruzgar eslik ediyor. Hani azicik yosun koksa deniz var sanacagim. Gozumu de kapattim oh! Bir zamanlar Ankara'da deniz varmis diyenleri hatirliyorum. Ne kadar bilimsel, tasavvufi ya da mitolojik bilemiyorum ama oyle iste...

Ankamall onundeyiz. Simdi hafiften benzin kokusu geldi burnuma. Bir an basimi kaldirdim, soforle goz goze geldik aynadan. Dolmus soforu olamayacak kadar naif bir surati var. Cocuklugunu kestirebiliyorum. Bazi insanlara bakinca cocuk suratlarini hayal edebiliyorum. Bu da onlardan biri. Gomlekli, biyikli, zayif, naif bir insan iste.

Ikinci sirada bir disi oturuyor ve zoraki tavirlar sergilemekte. Onun da kulaginda kulakliklar var. Benim kulakliklarda Skin bagiriyor icten ice "why don't you weep when I hurt you?", "I called you brazen, called you whore right to your face"... Bu sozleri duyuyor mudur hatun kisi? Keza uclari sonradan kesilmis gibi topuklu siyah ayakkabilari var ve kirmizi ojeleri...

Sonra kizli oglanli bir ikili var. Koca kari ama soguk gibiler. Ya yeni evliler ya oglan kizi kaciriyor. Az sonra belli olacak, A.S.T.I.'ye yaklasiyoruz. Belki de ramazan nedeniyle boyle davraniyorlardir ev disinda bilemedim.

Hep ayni sahne... Dolmus durduruluyor, adim atiliyor ve es zamanli olarak soruluyor: "Balgat'in icine mi?" Sonra hayal kirikligi... Sofor "hayir" diyor, "O.D.T.U. dolmusu bu!" Sonra atilan adim geri aliniyor, adeta filmi geri sariyoruz. Hani astigmatim nedeniyle azicik cizgi belirse, piksellesme falan, VHS oynatici ile bant kaydi izliyorum sanacagim.

Of iyi soguk var Agustos'a gore. Guzel ama boyle... Tatli tatli... Yandan yandan... Cami ben acmistim dolmusa biner binmez. En arkadayim ya, sirtima Gunes isinlari da vuruyor. Iki his ayni anda, sanki birisi benim adima bazi hislerimi bayimden israrla istemis!

Cok "contemporary" giyinmeye mi basladim ne? Renkler bir tuhaf. "Vintage" olsam. Hayir yine kisa pantolonum olsun ama askilarim olsun, mintan ve uclari terelmis kahverengi papuclar. Hatta azicik yuzumde cil olsun. Saclarim da kizil belki de... Tuz golune mi girsem? Bilemedim.

Bir saniye... Kartimi gorevliye gostermeliyim.
Tamam. Kontrol bitti. Simdi kampusteyiz. Isler kesat dolmusta bugun. Musteri yok pek... Herkes ikili uclu dortlu koltuklara tek tek oturmus, herkes cam kenarinda. Herkes cam kenarina bayiliyor oysa ki golge olan kisim koridor kismi. Cam insana neler yasatiyor acaba? Herkes sol tarafta ip gibi dizilmis, bir tek ben tek basima sag taraftayim.

Benim gibi rutin dolmusa binen bir cocuk var, o da hep muzik dinliyor benim gibi. Yeni fark ettim, kulakliklarini degistirmis, kulak kepcesini kavrayan cinsten almis. Rahat mi acaba?

Her neyse veletler... Geldim yazimin sonuna. Bu yazi hepinize benden bir Pazartesi gunu armagani olsun kuzucuklarim. Uverturu baska, bitisi baska oldu ama olsun. Hepimiz ortaya karisik bir sey severiz. Karisiktan zarar gelmez zaten. Dolmus gunceleri boyle zincirleme zincirleme surer gider, ben yeri gelir yazip paylasirim, yeri gelir kendime saklarim. Yasamak lazim veletler. Goz yakmayan sampuan gibi...

Posted via web from Amma yedin be!

Yüksek tansiyon

2009-08-21T01:12:00.001+03:00

Eskiden mandalina çıkacak diye içim hop hop ederdi. Kilolarca yerdim sonra...

"Oğlum kemikleri emsene. İlik en güzel yeridir. Yazık ediyorsun. Cık cık cık..."

Posted via email from Amma yedin be!

Derdim Belam Denize...

2009-08-18T21:50:00.005+03:00

Sofrana benim için de bir tabak koyacaktın ya?

Geri geldim ben.

Seni Ancak Suya Bakarken Sevebiliyorum

2009-08-12T22:52:00.003+03:00

Seni ancak suya bakarken
Sevebiliyorum

Elini bıçağa sürmeden
Ocağın altını kapattın mı?
Şubatın karını küredin mi?
İz bırakacaksın çünkü...
İstemeden de olsa.
Her şey bittikten sonra
İlaçlarını alacak mısın?
Genç değilsin ya artık...
(Geç değil henüz ancak!)

Ölmüşsün de dirilmişsin!

Neyse ki ben biliyorum:
Korkunun başlangıcı için
Basit bir sevinç yeterlidir.

Ölmüşsün de dirilmişsin!

Derini bir kez daha giymeden
Karanın üzerine çıkabildin mi?
Beyazın çoğuna kanayabildin mi?
İz bırakacaksın çünkü...
İstemeden de olsa.
Her şey bittikten sonra
İnanacak mısın?
Çocuk değilsin ya artık...
(Erken değil mi henüz ancak?)

Deli Fişek

2009-07-28T23:24:00.005+03:00

Bir sonraki dağın eteklerinde serinleyecek kadar rüzgarın sevdalısı olabileceğimi bildiğimden kan ter içinde çimmemden yakınmıyorum ya...

Gündoğrusundan sersemlemiş dalından ayrı gelincik yaprakları kadar umarsız olduğum zamanların olacağına inandığımdan yaşıyorum ya...

Biliyorum ya bu mevsim bahar ya peşi sıra gelen; ya ben dönüyorum kendi eksenimde ya da ekseriye döndürüyor bir şey beni yerden yere ya...

Haydi bakalım deli fişek...

Bir sonraki basışımda toprağa beni gömmeye gelenlerin sahte suratlarına tükürecek kadar isyanın kurduğu otomatik civcivlerin müdavimi olabileceğimi bildiğimden kem küm içinde tutulmamdan çekinmiyorum ya...

Emzirmeden sağılmış sarıkızın boynundan vazgeçmeyen, bileyinden medet uman kör bıçak kadar acımasız olduğum zamanların olacağına inandığımdan yaşıyorum ya...

Biliyorum ya bu gün yağarsın yağmur ya kısalan günlerden birinde; ya ben sönüyorum kendi ışığımda ya da ekseriye söndürüyor bir şey beni hepten ya...

Haydi bakalım deli fişek...

ERASE MOI

2009-07-16T10:03:00.002+03:00

"Need you
Dream you
Find you
Taste you
Use you
Scar you
Fuck you
Break you
Lose me
Hate me
Smash me
Erase me
Kill me
Kill me
Kill me
Kill me
Kill me
Kill me
Kill me
Kill me"

- Trent Reznor "Eraser"

Kıvamsızlık

2009-07-15T13:54:00.003+03:00

Nah bu kadar delik var ruhumda.

Üfürüyor, üfürüyor, üfürüyor...

Kanımın tadı bile bozuk, tatlandırıcı eklenmiş gibi.

Kıvamsızlık... İki saat arasında akrebin savunmasız olduğu kadar...

Bir çıkış vardı bir zamanlar buralarda bir yerde...

Düdüklüm ötüyor şimdi altımı kısabilirsiniz...

Doğum Günü: Bir İlacın Yan Etkisi

2009-06-26T09:14:00.007+03:00

"If you can hear this

don’t assume that I’m talking to you

Yesterday everything I thought I believed in died

but today is my birthday,

today is my birthday

I don’t need you,

I’ll say it to myself

It doesn’t mean I won’t need somebody

anyone with half a soul

will hear this and they’ll never leave me

If you don’t know what forever feels like

I’ll show you what it feels like without it

This time I won’t hesitate

to kill to protect what I believe in

This time I won’t hesitate

to kill to protect what I believe in

I can get by now

I’m not really dead

but I really needed someone to save me

leaving me alone to die

is worse than having the guts to kill me

If you don’t know what forever feels like

I’ll show you what it feels like without it

This time I won’t hesitate

to kill to protect what I believe in

This time I won’t hesitate

to kill to protect what I believe in

Not letting you win

won’t satisfy me

I’ll teach you about loss"

- Marilyn Manson / "15"

"One last thing before I shuffle off the planet

I will be the one to make you crawl

so I came down to wish you an unhappy birthday

someone call the ambulance there’s gonna be an accident"

- (Excerpt) Placebo / "Infra-Red"

Pastel Çalışması: Pınar Çınar

Tuhaf Bir Rüya

2009-06-18T08:32:00.002+03:00

Tuhaf bir rüya idi benim için. Zor bir gece olmuştu, belki de ondandır. Farklı türde antihistaminiklerin vermiş olduğu geçici dinginlikler ve mutluluklar arasında koyduğum kafam yastığına ağır gelmiş olacak ki yarım saat aralıklarla yerini değiştirme isteği ile tüm bedenimi uyanması için sinyale boğuyordu.

Rüya başlangıcında yere düşmüş, kocaman, stereoköpükten imal iki maske vardı. Arkaları paslı demirli. Belli ki bir zamanlar bir tiyatro sahnesinin ya da sıradan bir sahnenin yakınlarına asılmışlardı. Hani şu biri gülen, biri ağlayan maskelerden...

Sonra yaşayan her canlıya lanetler yağdıran irice bir kadın vardı. İntikam almak için tulum peyniri barındırılan deri torbalara doldurduğu yağlı ve nemli saçlarını insanların yüzlerine vuruyordu. Bu büyünün değdiği insanlar zaman içinde amansız hastalıklara yakalanıp ölüyorlardı.

Sonra saat 04:00 oldu, uyandım. Bakındım. Yattım. Sonra saat 05:00 oldu, uyandım. Bakındım. Yattım. Daha sonra saat 06:00 oldu, uyandım. Bakındım. Yattım. Daha sonra saat 07:00 oldu, uyandım. Bakındım. Yattım. Sonra 07:20, 07:25, 07:30 derken uyandım.

Uzun zamandan beri hatırladığım tek rüya idi bu...

Her Gün... Yoksun...

2009-06-16T19:18:00.003+03:00

her gün

kendimi arabaların altlarına atıyorum

tren raylarına yatıyorum

deniz kabuklarını kulaklarıma dayıyorum

yoksun...

her gün

10'dan 0'a kadar geri geri sayıyorum

mumları yakıp yakıp üflüyorum

anahtarları paspasın altına bırakıyorum

yoksun...

her gün

bir önceki günden daha farklı olmak için çalışıyorum

bir sonraki gün geri sararım diye düşünüyorum

çöp kutularını birer birer eşeliyorum

yoksun...

her gün

Ay'ın hallerini resmediyorum

baş parmağımla Güneş'i tutuyorum

yedi defa nefes verip bir nefes alıyorum

yoksun...

her gün

saçlarımı diplerinden kesiyorum

dişlerimi gıcırdatarak bekliyorum

saati parmaklarımla geri alıyorum

yoksun...

her gün

filmleri sondan bir önceki sahnelerinde durduruyorum

plaklarımı tırnaklarımla çalıyorum

ıslak zemin üzerinde tepiniyorum

yoksun...

her gün

doğaçlama repliklerle mutlu oluyorum

tutamayacağım sözlerden şarkılar yapıyorum

yeniden konuşacakmışım gibi öksürüyorum

yoksun...

Clowns Do Have Faces of Their Own

2009-06-09T14:57:00.004+03:00

I am the cancer

That blends all its cells

Blurring them beyond recognition

...and possibly maybe I am the Santa

without a sturdy sleigh

whose story is based on a lie

a beautiful lie

Like a child

Waiting to be happy

And facing disappointment

Or coming across...

Learning that clowns

Do have faces of their own

Nothing to hide

Other than what is hideous

My birth is

Next to my death

Sleeping together

Bathing in the moon

and the lies

As long as my road is dim

My lullaby will sustain

'Cause the best has waived its rules

A broader perspective

A Brighter narrative

That is fab

I am that

Like a child

Waiting for the first hole in the soul

And dismembering sweet memories

Or killing time...

Learning that clowns

Do have faces of their own

Just like the old times

Bir Delik Açsam Düzelecekmiş Gibi Her Şey

2009-05-25T19:34:00.004+03:00

Arsızlandığın kadar var mıyım?
"Sığar" dediğim yere sığar mısın?
İnanamadıklarıma inanır mısın?
Ellerim olmasa da tutar mıyım seni?

Saatlerim kadar sayılı mıyım?
"Geber" dediğim an biter misin?
Kovamadıklarımı vurur musun?
Birim olmasa da sayar mıyım seni?

Sorularla yüzdüğün bu beden
Ardında bir yatak beş cesetten
Kaçan bir nefret aslında...

Sabırsızlandığın kadar var mıyım?
"Kere" dediğim kere çalar mısın?
İmitasyon meleklere inanır mısın?
Terbiyem olmasa da sever miyim seni?

Eserlerim kadar azılı mıyım?
"Isır" dediğim an öper misin?
Vuramadıklarıma vurur musun?
Yüzüm olmasa da arar mıyım seni?

Rendeleyerek aşındırdığım bu alın
Kat be kat kazınmış yazısından
Korkan bir tuval aslında...

Şimdi içimde bir isyan var
Şimdi içimde bir isyan var
Şimdi içimde bir isyan var
Şimdi içimde bir isyan var
...
Bir delik açsam düzelecekmiş gibi her şey
...
Sonra o delikten beslenirim belki
Sonra o delikten beslenirim belki